30:60  qui  opibus  et  divitiis  abundabunt,  quibus  denique  nihil  ad  felicitatem  deesse  videbitur:  nos  autem  interim  vehementer  laboremus,  et  in  summis  angustiis  versemur,  et  amaras  potiones  hauriamus,  eo  usque  ut  in  eam  tentationem  incidamus,  de  qua  propheta  loquitur,  Psal.  73.  frustra  Deum  ab  hominibus  piis  coli,  hanc  doctrinam  in  memoriam  revocemus  et  usurpemus,  Deum  non  idcirco  nos  variis  modis  affligere,  ut  a  se  reiiciat;  neque  inde  sequi  graviora  esse  illorum  peccata  qui  durius  affliguntur  et  in  hoc  mundo  castigantur:  sed  contra  saepe  Deo  carissimum  esse  qui  severissime  excipitur,  Deumque  sua  iudicia  incipere  ab  ecclesia  sua  et  a  filiis,  ut  eos  excitet  a  veterno,  quo  saepe  sopiti  homines  a  Deo  avertuntur,  et  in  suam  perniciem  sponte  ruunt.  Praeterea  etiam  observandum,  Deum  velle  nonnunquam  in  nostris  afflictionibus  glorificari.  Exemplo  sunto  fideles  illi  Christi  martyres,  quos  Deus  in  mortis  agone  summa  constantia  et  fortitudine  donavit  ab  ipsis  invocatus,  mortemque  illorum  habuit  instar  sacrificii  acceptissimam.  Non  igitur  existimandum,  mortem  illam  quam  pro  Christi  nomine  fortiter  obierunt,  fuisse  peccatorum  aliquam  satisfactionem  aut  pretium.  Alii  enim  undis  oppressi  sunt,  alii  flammis  ustulati,  sed  longe  alium  in  finem  quam  ut  pro  peccatis  aliquid  Deo  rependerent.  Quam  igitur  prophetae,  apostoli  et  alii  martyres  mortem  pro  evangelio  cruentissimam  obierunt,  non  se  pro  suis  offensis  Deo  morte  illa  satisfacere,  sed  se  potius  Deo  suavissimi  odoris  sacrificium  offerre  cogitare  debuerunt,  quemadmodum  ipse  D.  Paulus  in  Epist,  ad  Ephesios  loquitur.  Quin  etiam  in  ipso  rege  Ezechia  fit  nobis  istud  conspicuum,  Deum  immittentem  res  adversas,  non  ideo  tamen  punire  transgressiones,  quod  eum  inimici  persequuti  sunt,  quum  in  Dei  cultum  totus  incumberet.  Nam  regem  illum  Ezechiam  legimus  Dei  cultum  restituisse,  religionemque  suae  pristinae  puritati  reddere  studuisse  :  templa  idololatrica  et  superstitionibus  dicata  subruisse,  denique  terram  illam  omnibus  inquinamentis  quibus  Dei  cultus  adulterabatur  repurgasse.  Sed  istis  omnibus  peractis,  quam  mercedem  consequitur?  Nae  tanta  illum  a  Deo  immissa  calamitas  excepit,  ut  de  rerum  summa  conclamatum  esse  videatur.  At  si  Ezechias  calamitatem  illam  tum  existimasset  propter  peccata  sua  immissam,  suspicari  poterat,  male  se  fecisse  idololatriam  exstirpando,  et  omnibus  illis  inquinamentis  terram  expurgando,  quod  et  illi  Rabsaces  ille  impius  obiectat.  Neque  etiam  dubium  quin  diabolus  illum  ad  hanc  cogitationem  impelleret,  ut  solent  impii  homines  viros  bonos  modis  omnibus  turbare:  et  scandalum  obiicere  quo  persuadere  nitantur  atram  esse  nivem.  Sic  impius  ille  Rabsakes  olim  Ezechiam  in  invidiam  trahebat:  Quomodo  exaudiretur  Ezechias  a