|
23:60
in
eandem
secum
lasciviam
trahit.
TDWTV
bifariam
exponi
potest:
quod
arbor
concupiscibilis
foret
vel
ad
videndum,
vel
ad
prudentiam
conferendam.
Hoc
posterius
quia
tentationi
melius
respondet,
libenter
amplector.
Deditque
etiam
viro
suo
qui
secum
erat.
Ex
his
verbis
coniiciunt
quidam
adfuisse
Adam,
quum
tentata
fuit
uxor,
et
persuasa
a
serpente:
quod
nullo
modo
credibile
est:
fieri
tamen
potest,
ut
mox
supervenerit
:
imo
antequam
fructum
arboris
gustaret
mulier,
retulerit
habitum
cum
serpente
colloquium,
et
iisdem
quibus
decepta
fuerat
fallaciis
irretiverit.
Alii
particulam
rVuV
ad
coniugale
vinculum
referunt
:
quod
recipi
potest.
Quia
autem
simpliciter
refert
Moses,
sumptum
e
manibus
uxoris
fructum
comedisse:
opinio
haec
vulgo
recepta
fuit,
illecebris
illius
captum
fuisse
potius
quam
Satanae
imposturis
persuasum.
In
eum
finem
adducitur
Pauli
sententia,
Adam
non
fuit
deceptus,
sed
mulier
(1.
ad
Tim.
2,
14),
sed
Paulus
illic,
ut
originem
mali
a
muliere
profectam
doceat,
comparative
tantum
loquitur.
Non
ergo
tantum
ut
morem
gereret
uxori,
legem
sibi
positam
transgressus
est:
sed
ab
ea
in
exitialem
ambitionem
pertractus,
eiusdem
defectionis
socius
fuit.
Et
sane
Paulus
alibi
non
per
mulierem,
sed
per
ipsum
Adam
peccatum
venisse
tradit
(Hom.
5,
12).
Deinde
exprobratio,
quae
paulo
post
sequetur,
Ecce
Adam
quasi
unus
ex
nobis^
clare
testatur
ipsum
quoque
stulte
concupisse
plusquam
licebat:
et
plus
fidei
habuisse
diaboli
captionibus
quam
sacrosancto
Del
verbo.
Nunc
quaeritur
quodnam
utriusque
peccatum
fuerit.
Puerile
est
quod
ex
veteribus
nonnulli
tradunt,
intemperantia
gulae
fuisse
illectum.
Nam
quum
tanta
optimorum
fructuum
copia
afflueret,
quales
in
una
specie
lautitiae?
Rectius
Augustinus,
qui
superbiam
dicit
malorum
omnium
initium
fuisse,
et
superbia
perditum
esse
humanum
genus.
Plenior
tamen
definitio
peccati
ex
tentationis
specie
quam
describit
Moses,
sumi
potest.
Primum
enim
abducitur
mulier
a
verbo
Dei,
serpentis
captionibus,
per
infidelitatem.
Quare
initium
ruinae,
qua
labefactatum
est
humanum
genus,
fuit
defectio
ab
imperio
Dei.
Sed
observa,
tunc
a
Deo
homines
descivisse,
quum
relicto
illius
verbo
aures
praebuerunt
Satanae
mendaciis.
Nam
inde
colligimus,
Deum
velle
suspici
et
coli
in
verbo
suo,
ideoque
excuti
omnem
eius
reverentiam,
quum
verbum
contemnitur.
Doctrina
cognitu
valde
utilis,
nam
apud
paucos
suam
dignitatem
obtinet
Dei
verbum,
ut
per
huius
contemptum
impune
ruentes
sibi
tamen
inter
Dei
cultores
praecipuum
gradum
arrogent.
Atqui
ut
non
aliter
se
hominibus
manifestat
Deus
quam
per
verbum:
ita
neque
aliter
eius
maiestas
consistit,
nec
salvus
manet
eius
inter
nos
cultus,
quam
dum
obedimus
eius
verbo.
Proinde
infidelitas
radix
defectionis
fuit:
sicuti
sola
fides
|