|
5:59
DE
CLEMENTIA
magistratus
fuisse
ordinarios,
et
creatos
a
populo,
quorum
vices
postea
cesserunt
triumviris,
[pag.
48]
At
yero
quaestor
cuius
Asconius
meminit,
qui
et
quaesitor,
et
iudex
quaestionis
appellatur
a
Cicerone,
intelligitur
Praetor
urbanus,
cui
demandabatur
eadem
sorte
cura
publicorum
iudiciorum,
qua
sortiebatur
urbanam
provinciam.
Cicero
in
Praetura
urbana:
Ecce
autem
illis
ipsis
diebus
quum
praetores
designati
sortirentur,
et
Marcello
obtigisset
ut
is
de
pecuniis
repetundis
quaereret,
nunciatur
mihi
tantam
gratulationem
isti
esse
factam,
ut
is
quoque
domum
pueros
mitteret
qui
uxori
suae
renunciarent.
Deinde
subiicit:
Duo
igitur
consules
et
quaesitor
erunt
ex
illius
voluntate.
Autor
est
etiam
Plutarchus
Licinium
Macrum
reum
peculatus
actum
esse
apud
Ciceronem
praetorem,
et
omnibus
iudicum
sententiis
damnatum.
Hinc
apud
autores
praetoris
nomen
pro
quaesitore
saepe
ponitur.
Cicero
Verrina
secunda:
Quamobrem
vero
se
confidat
aliquid
proficere
posse
hoc
Glabrione
praetore,
et
hoc
consilio,
intelligere
non
possum.
Iuvenalis:
Prima
ebt
haec
ultio,
quod
se
Iudice
nemo
nocens
absolvitur,
improba
quamvis
Gratia
fallacis
praetoris
vicerit
urnam.
Paedianus
in
Orationem
pro
Scauro:
Postulatus
apud
Marcum
Catonem
praetorem
repetundarum,
ut
in
actis
scriptum
est.
Idem
in
orationem
pro
Cornelio:
Iudicium
id
exercuit
Q.
Gallus
praetor.
Illud
etiam
addendum,
quum
extra
ordinem
decernebatur
quaestio,
fuisse
creatos
ad
id
quaestores
suffragio
populi,
quemadmodum
Cn.
Domitius
Aenobarbus
in
causa
Milonis
comitiis
creatus
est,
ubi
extra
ordinem
de
homicidio
quaerebatur.
Eadem
lege
teneatur,
qua
quaeritur]
Dicimus
enim
quaeri
lege
Iulia
maiestatis,
lege
Iulia
de
adulteriis,
lege
Cornelia
de
sicariis,
lege
Pompeia
de
parricidiis,
et
similibus,
eumque
teneri
legious,
qui
sit
convictus
laesae
maiestatis,
adulter,
aut
parricida,
aut
uno
ex
capite
legis
Corneliae.
Quotusquisque
accusator
vacat
culpa~]
Cicero
actione
quinta
in
Verrem:
Omnes
qui
ajterum,
iudices,
nullis
impulsi
inimicitiis,
nulla
privatim
laesi
iniuria,
nullo
praemio
adducti
in
iudicium
reipublicae
causa
vocant,
providere
debent
non
solum
quid
oneris
in
praesenti
tollant,
sed
etiam
quantum
in
omnem
vitam
negotium
suscipere
conentur.
Legem
enim
sibi
ipsi
indicunt
innocentiae,
continentiae,
virtutumque
omnium,
qui
ab
altero
rationem
vitae
reposcunt.
Ibidem:
Omnia
postremo
quae
vindicaris
in
alterum,
tibi
ipsi
vehementer
fugienda
sunt.
Etenim
non
modo
accusator,
sed
ne
obiurgator
quidem
ferendus
est
is
qui
quod
in
altero
vitium
reprehendit,
in
eo
ipse
reprehenditur.
Si
igitur
accusator
et
iudex
in
eadem
scelera
prolabuntur,
quae
alter
[pag.
49]
ad
poenam
defert,
alter
poena
afficit,
quid
de
aliis
sperandum?
|