|
31:59
59
PSALMUS
IV.
60
sibi
enim
probe
conscius
erat,
nihil
se
nisi
ex
Dei
vocatione
et
mandato
tentasse:
ideoque
non
temere
iuris
sui
patronum
advocat.
Hinc
colligimus,
Davidem,
quo
alacrius
toti
mundo
Deum
opponeret,
hoc
elogio
ipsum
ornasse.
Quod
bis
audiri
postulat,
in
eo
nobis
et
doloris
vehementia,
et
precandi
ardor
exprimitur.
Secundo
etiam
loco
ostendit
unde
impetrandi
fiduciam
concipiat,
nempe
ex
Dei
misericordia.
Et
certe
quoties
aliquid
petimus,
hinc
initium
facere
convenit,
ut
Dominus
pro
gratuita
sua
bonitate
miseriis
nostris
succurrat.
(Dilatasti
mihi)
Quidam
putant
Davidem
sibi
promittere
quod
-nondum
erat
expertus,
et
effectum
gratiae
Dei
spe
sua
antevertere.
Atqui,
meo
iudicio,
pristina
Dei
beneficia
potius
commemorat,
quibus
se
confirmet
in
posterum.
Sic
enim
solent
fideles
revocare
in
mentem
quae
ad
fidei
confirmationem
valent.
Et
multi
posthac
occurrent
similes
loci,
ubi
David
quo
fidem
suam
erigat
contra
terrores
et
pericula,
varias
experientias
colliget,
quibus
didicerat
semper
Deum
suis
adesse,
nec
eorum
vota
unquam
frustrari.
Est
autem
metaphorica
loquutio,
qua
significat
sibi
undique
obsesso
et
clauso
patefactum
fuisse
exitum.
Angustiam,
de
qua
loquitur,
non
minus
ad
animum
quam
ad
rem
ipsam
puto
referri,
neque
enim
ferreus
fuit
David
quin
res
adversae
eum
in
miseras
anxietates
coniicerent.
3.
Filii
viri,
usquequo
gloria
mea
ad
ignominiam,
diligetis
vanitatem,
quaeretis
mendacium
?
Selah.
4.
At
scitote
quod
selegit
Iehova
benignum
sibi,
Iehova
exaudiet
dum
clamavero
ad
eum.
3.
(Filii
viri.)
Hunc
suavissimum
Davidi
fructum
protulit
sua
precatio,
quod
collecto
animo
potuit
non
modo
repellere
hostium
suorum
furorem,
sed
ultro
eos
lacessere,
ac
intrepide
despicere
quidquid
manchinabantur.
Quare
ut
firma
nobis
constet
fiducia,
nonnisi
iisdem
armis
instructos
in
arenam
descendere
convenit,
quoties
ab
improbis
impetimur.
Summa
autem
est,
quum
Deus
suo
praesidio
Davidem
tueri
velit,
frustra
ad
eum
perdendum
eniti
cunctos
mortales,
quantumvis
magnas
alioqui
ad
nocendum
vires
afferant.
Filios
autem
non
Adam
vel
hominis,
sed
viri
appellans,
obiter
eorum
arrogantiam
perstringere
videtur.
Neque
enim
quibusdam
Hebraeis
assentior,
qui
proceres
notari
putant.
Sed
potius
ironica
est
concessio,
qua
eorem
insolentiam
subsannat:
quia
nobiles
et
cordati
sibi
esse
videbantur,
quum
tamen
caeca
duntaxat
eos
rabies
ad
nefarios
conatus
impelleret.
In
voce
usquequo
damnatur
prava
eorum
obstinatio.
Significat
enim
David
non
subito
tantum
aliquo
motu
fuisse
incitatos:
sed
penitus
eorum
cordibus
infixum
fuisse
contumax
nocendi
studium:
nisi
enim
eos
recto
sensu
privasset
sua
malitia,
multis
experimentis,
quae
eos
ab
in-
|