30:59  59  HOMILIA  XLIX.  60  redegerunt  populus  Ionathanem  ut  non  moreretur,  iudicantes  eum  non  oportere  condemnari  quem  Deus  e  coelis  iustificaret.  Sed  ista  sunt  sigillatim  expendenda,  ut  ex  singulis  necessariam  doctrinam  eruamus,  et  ad  finem  in  quem  proponuntur  referamus.  Ac  primum  quidem,  quum  Saul  non  accepto  responso  collegit  Deum  iratum,  quaesivitque  quis  in  populo  peccasset,  ex  scripturae  sacrae  instituto  fecisse  agnoscamus.  Quotiescunque  enim  Deus  irae  suae  quaedam  signa  patefacit,  sciamus  nobis  veluti  diem  a  Domino  dici,  ut  ad  ipsum  revertamur:  et  apud  nos  ipsos  diligenter  peccata  excutiamus,  quibus  eius  iram  in  nos  provocavimus.  Ac  saepe  quidem,  fateor,  Deus  servos  suos  punit,  non  proprie  propter  ipsorum  peccata,  sed  nonnunquam  in  genere  ut  eos  ad  modestiam  et  humilitatem  componat  et  exerceat,  et  re  ipsa  doceat  quam  necesse  sit  ipsis  ad  Dei  misericordiam  confugere:  nonnunquam  etiam  ut  exploret  et  exerceat  eorum  constantiam  et  patientiam,  quos  aliis  exemplo  esse  vult.  Minime  quidem  quod  non  semper  inveniat  in  iustissimis  quibusque  satis  iustam  causam  puniendi  peccata  illorum,  si  summo  iure  cum  ipsis  agere  vellet.  Sed  summo  iure  non  agit  cum  suis,  ne  ad  desperationem  adigat,  quoniam  imperfectionem  ipsorum  probe  habet  cognitam.  Atqui  suam  ille  nobis  voluntatem  patefactam  voluit,  nempe  ut  sine  fuco  et  simulatione  ipsi  serviamus,  et  altas  radices  in  nobis  eius  timor  agat  et  propaget,  ut  ad  finem  usque  constanter  in  eo  perseveremus.  Idcirco  ergo  nos  multis  exercet  in  hoc  mundo  malis  et  calamitatibus,  ne  otio  et  tranquillitate  ac  rebus  secundis  elati  a  recta  via  et  sincero  cultu  ipsius  aberremus.  Ac  sane  licet  fugiendum  malum,  Deumque  invocandum  praedicamus  quamdiu  rebus  secundis  et  prosperis  utimur:  tamen  si  Deus  averso  vultu  flagellet,  vehementer  indignari  et  fremere  solemus,  nisi  haec  doctrina  nostris  animis  altius  insederit,  Deum  nimirum  in  rebus  angustissimis  invocandum.  Quapropter  variis  nos  exercet  afflictionibus,  ne  quum  flagellis  ipsius  castigati  fuerimus,  novum  id  nobis  videatur,  et  ab  illo  perterriti  resiliamus.  Itaque  Deo  nos  variis  modis  exercente,  ne  indignemur,  sed  id  fieri  cognoscamus  ut  coram  ipso  magis  ac  magis  humiliemur,  et  ad  ipsum  adducamur.  Atque  ita  Deus  saepe  afflictionibus  tanquam  alexipharmacis  utitur  si  qua  in  re  peccatum  est  a  nobis,  ut  in  posterum  a  peccato  abstineamus,  et  tanquam  fraeno  cohibeamur:  saepe  etiam  illis  patientiam  nostram  explorat:  quae  necessaria  nobis  disciplina  est.  Nam  si  forte  quaedam  adversa  contigerint,  summa  aegritudine  afficimur:  quamobrem  usurpanda  nobis  haec  doctrina  est:  ut  si  nos  contigerit  durius  tractari,  quam  videamus  incredulos,  quibus  omnia  ex  animi  sententia  succedent,  qui  summa  autoritate  et  gratia  apud  homines  pollebunt,