|
23:59
59
COMMENTARIUS
IN
GENESIN.
60
sus
pateat.
Nunc
ergo
non
dubitanter
quaerit,
ut
antea,
verene
sit
praeceptum
Dei
quod
oppugnat:
sed
palam
Deum
arguit
mendacii.
Verbum
enim
illud
quo
mors
denunciata
est,
falsum
ac
delusorium
esse
asserit.
Exitialis
tentatio,
quum
Deo
exitium
minante,
non
modo
securi
torpemus,
sed
Deum
ipsum
habemus
ludibrio.
5.
Scit
enim
Deus.
Sunt
qui
putent
astute
hic
Deum
a
Satana
laudari,
quasi
nunquam
homines
a
fructu
salutifero
prohibiturus
fuerit
:
sed
illi
manifeste
secum
pugnant:
simul
enim
fatentur,
priore
membro
iam
prorsus
abrogasse
fidem
Deo,
quasi
mentitus
foret.
Alii
putant
Deum
malignitatis
et
invidiae
argui,
eo
quod
summa
perfectione
hominem
privare
voluerit:
atque
horum
sententia
probabilior
est.
Interea
(meo
iudicio)
probare
conatur
Satan
quod
nuper
dixerat,
sumpta
a
contrario
ratione.
Hanc,
inquit,
arborem
vobis
Deus
interdixit,
ne
in
societatem
gloriae
suae
admittere
vos
cogatur:
ergo
supervacuus
est
poenae
metus.
In
summa,
noxium
esse
fructum
negat,
quia
utilis
sit
ac
salutaris.
Quum
dicit,
Deum
novisse:
zelotypia
inductum
exprobrat,
et
consulto
mandasse
de
arbore,
ut
in
gradu
inferiori
hominem
teneret.
Eritis
sicut
dii.
Quidam
vertunt,
Similes
angelis
:
Posset
etiam
numero
singulari
reddi,
Tanquam
Deus.
Mihi
non
dubium
est
quin
divinitatem
illis
promittat
Satan
:
ac
si
dixisset,
Non
alia
ratione
Deus
arbore
scientiae
vos
fraudat,
nisi
quia
veretur
habere
socios.
Caeterum
divinam
gloriam,
vel
aequalitatem
cum
Deo
in
perfecta
boni
et
mali
scientia,
non
sine
colore
constituit
:
sed
merus
fucus
est,
quo
miseram
feminam
illaqueat.
Quia
naturaliter
ingenitum
est
omnibus
sciendi
studium,
putatur
in
eo
sita
esse
felicitas:
verum
erravit
Heva,
quae
modum
sciendi
non
temperavit
Dei
arbitrio.
Et
eodem
quotidie
morbo
laboramus
omnes,
quod
pias
scire
appetimus
quam
expediat,
et
quam
Dominus
permittat:
quum
praecipuum
sapientiae
caput
sit
composita
in
Dei
obsequium
sobrietas.
6.
Et
vidit
mulier.
Impurus
hic
et
concupiscentiae
veneno
infectus
Hevae
adspectus,
cordis
impuri
nuncius
ac
testis
fuit.
Poterat
sincere
prius
arborem
adspicere,
ut
nulla
vescendi
libido
animum
eius
feriret:
fides
enim
quam
habebat
verbo
Dei,
optima
erat
cordis
et
sensuum
omnium
custos.
Nunc
postquam
a
fide
et
obedientia
verbi
cor
defecit,
secum
pariter
corrupit
omnes
sensus,
ac
per
omnes
tam
animae
quam
corporis
partes
diffusa
est
pravitas.
Hoc
ergo
impiae
defectionis
signum
est,
quod
mulier
bonam
ad
vescendum
arborem
esse
iudicat,
quod
cupide
se
oblectat
eius
intuitu,
quod
desiderabilem
esse
acquirendae
prudentiae
causa
sibi
persuadet,
quam
prius
centies
praeterisset
libero
et
tranquillo
intuitu,
nunc
enim
proterve
et
intemperanter
vagatur
animo,
excusso
fraeno,
et
corpus
|