|
31:58
eminet.
Sed
quia
de
genere
excellentiae
et
dignitatis
non
inter
omnes
convenit,
nobis
sufficiat
hac
voce
notari
praefectum
cantorum.
Nam
victoris
nomen
mihi
non
probatur:
quia
licet
praesenti
argumento
respondeat,
aliis
tamen
locis,
ubi
repeti
videbimus,
nullo
modo
convenit.
Neginoth
ego
a
IJ3
deduco,
quod
significat
pulsare:
ideoque
non
dubito
instrumentum
fuisse
musicum.
Unde
sequitur,
Psalmum
non
modo
alta
voce,
sed
adhibitis
quoque
musicis
instrumentis
fuisse
canendum,
quae
regebat
et
moderabatur
praefectus
ille
cuius
facta
fuit
mentio.
2.
Dum
clamo,
responde
mihi,
Deus
iustitiae
meae:
in
angustia
dilatasti
mihi,
miserere
mei,
et
audi
precationem
meam.
His
verbis
probatur
Davidis
fides,
qui
ad
extrema
redactus,
et
quidem
longa
malorum
serie
fere
consumptus,
moerori
tamen
non
suocubuit:
nec
fractus
fuit
animo
quin
ad
Deum
liberatorem
confugeret.
Nam
precando
testatus
est
David,
sibi
omnibus
praesidiis
nudato
spem
in
Deo
fuisse
residuam.
Porro,
Deum
iustitiae
suae
appellat,
acsi
diceret
iuris
sui
vindicem,
quod
passim
omnes
eum
damnarent,
et
hostium
calumniis
perversisque
vulgi
iudiciis
oppressa
esset
eius
innocentia.
Idque
diligenter
notandum
est.
Nam
quum
nihil
sit
acerbius
quam
nos
immerito
damnari,
et
una
cum
iniusta
vi
perferre
infamiam,
id
tamen
quotidie
sanctis
accidit,
ut
scilicet
bene
agendo
male
audiant
:
sicque
exerceri
expedit,
ut
aversi
ab
omnibus
mundi
illecebris,
ab
uno
Deo
toti
pendeant.
Ergo
iustitia
pro
bona
causa
capitur,
cuius
testem
Deum
constituens
David
conqueritur
homines
sibi
malevolos
esse
et
iniquos:
suoque
exemplo
nos
docet,
si
quando
non
appareat
coram
mundo
nostra
integritas,
non
decere
tamen
nos
animis
frangi,
quia
in
coelo
est
vindex
noster.
Dixerunt
profani
homines
nullum
esse
virtuti
melius
theatrum
conscientia:
atqui
haec
consolatio
longe
exsuperat,
quod
scimus
nos
in
Dei
et
angelorum
conspectu
stare,
dum
iniuste
homines
nobis
insultant.
Hac
fortitudine
praeditum
fuisse
videmus
Paulum
I.
Corint.
4,
5.
Nam
quum
apud
Corinthios
multi
de
eo
sparsi
essent
sinistri
rumores,
ad
Dei
tribunal
provocat.
Eadem
fiducia
Iesaias
50,
6
et
sequentibus,
quaecunque
in
ipsum
probra
iaciebant
hostes,
despicit.
Quare
haec
una
patientiae
nostrae
fultura
est,
si
nullus
aequitati
sit
locus
in
mundo,
in
Deum
respicere,
eiusque
iudicio
esse
contentos.
Obiic
itamen
potest
quaestio,
quum
tota
hominum
puritas
merae
sint
apud
Deum
sordes,
quomodo
suam
iustitiam
in
eius
conspectum
proferre
audeant.
Quod
ad
Davidem
spectat,
facilis
est
solutio
:
quia
non
nisi
hostium
suorum
respectu,
de
sua
iustitia
gloriatur,
|