48:563  563  IN  ACTA  APOSTOLORUM  564  res  habeat,  mercede  non  caruit  eius  hospitalitas.  Nam  paulo  post  eius  patrem  Dominus  ex  gravi  et  periculoso  morbo  manu  Pauli  in  sanitatem  restituit.  Atque  ita  testatum  esse  voluit,  quantopere  sibi  placeat  humanitas,  quae  miseris  et  egentibus  praestatur.  Quamvis  saepe  ingrati  sint  ac  beneficii  immemores  quibus  aliquid  opis  est  allatum,  vel  illos  deficiat  remunerandi  facultas:  Deus  tamen  ipse,  quidquid  suo  mandato  impensum  fuerit  in  homines,  abunde  rependet.  Verum  benignis  et  hospitalibus  interdum  aliquos  ex  servis  suis  destinat,  qui  secum  benedictionem  afferunt.  Hic  iam  magnus  erat  honor,  quod  Publius  Christum  in  Pauli  persona  exceperat  hospitem.  Cumulus  tamen  accessit,  quod  Paulus  sanationis  dono  instructus  venit,  quo  non  modo  mutuam  vicem  referre  posset,  sed  etiam  multo  plus  largiri  quam  acceperat.  Nescitur  deinde  an  fidei  rudimenta  imbiberit,  ut  plerumque  miracula  rudes  et  incredulos  ad  docilitatem  comparant.  Speciem  morbi  designat  Lucas,  quo  melius  commendet  Dei  gratiam.  Nam  quum  difficilis  et  lenta  sit  dysenteriae  curatio,  praesertim  ubi  simul  grassatur  febris:  non  sine  manifesta  Dei  virtute,  sola  impositione  manuum  et  precibus,  tam  repente  seni  caduco  reddita  fuit  incolumitas.  8.  9.  10.  Imposuissetque  manus.  Precando  declarat  Paulus,  se  non  esse  miraculi  autorem,  sed  duntaxat  ministrum,  ne  sua  gloria  fraudetur  Deus.  Hoc  idem  externo  symbolo  confirmat.  Nam  ut  supra  aliis  locis  visum  est,  nihil  aliud  fuit  manuum  impositio  quam  solennis  oblationis  ritus.  Quare  Paulus  hominem  Deo  suis  manibus  offerens,  illius  vitam  se  ab  hoc  suppliciter  petere  professus  est.  Quo  exemplo  non  tantum  monentur  qui  pollent  insignibus  Dei  gratiis,  probe  cavendum  esse  ne  se  extollentes  Dei  gloriam  obscurent:  sed  in  genere  docemur  omnes,  sic  habendam  esse  gratiam  ministris  gratiae  Dei,  ut  penes  ipsum  solum  maneat  gloria.  Dicitur  quidem  Paulus  sanasse  dysentericum:  sed  dare  circumstantiis  additis  exprimitur,  eius  opera  divinitus  praestitum  fuisse  hoc  beneficium.  Quod  postea  dicit  Lucas,  alios  quoque  insulae  aegrotos  fuisse  sanatos,  non  extendit  ad  omnes:  sed  tantum  intelligit,  pluribus  documentis  Dei  virtutem,  quae  iam  satis  clare  apparuerat,  fuisse  probatam,  quae  Pauli  apostolatum  sanciret.  Nec  vero  dubium  est,  quin  sanandis  animis  peraeque  ac  corporibus  Paulus  incubuerit.  Quale  tamen  operae  pretium  sequutum  sit  non  refert  Lucas:  nisi  quod  barbari  illum  e  portu  solventem  et  comites  viatico  et  rebus  necessariis  donarunt.  Interea  notandum  est,  quum  Paulo  in  manu  foret  pluribus  effugiis  se  subducere,  Dei  tamen  voluntatem  illi  fuisse  pro  voluntariis  compedibus:  quia  coelesti  oraculo  saepius  ad  tribunal  Neronis  citatus  erat  testis.  Deinde  sciebat,  si  aufugeret,  sibi  in  posterum  propagandi  evangelii  praeclusam  fore  viam,  ut  inutilis  tota  vita  in  quopiam  angulo  iaceret.