|
48:560
Quamvis
autem
non
multi
inde
profecerint:
resplenduit
tamen
etiam
apud
incredulos
evangelii
maiestas.
Apud
vectores
etiam
oraculorum,
quae
non
satis
reveriti
fuerant,
haec
magna
fuit
confirmatio.
Nec
vero
casu
erupit
ex
sarmentis
vipera:
sed
Dominus,
quod
in
evangelii
sui
gloriam
fore
videbat,
eam
ad
mordendum
Paulum
arcano
suo
consilio
direxit.
4.
Ut
viderunt
barbari.
Passim
receptum
omnibus
saeculis
iudicium
istud
fuit:
qui
gravius
aliquid
paterentur,
atroci
aliquo
crimine
esse
implicitos.
Nec
vero
de
nihilo
concepta
fuit
haec
persuasio
:
quin
potius
a
recto
pietatis
sensu
fluxit.
Deus
enim
ut
mundum
inexcusabilem
redderet,
hoc
omnium
animis
voluit
esse
infixum,
aerumnas
et
res
adversas,
praecipue
vero
insignes
clades
irae
suae
et
iustae
in
peccata
ultionis
esse
documenta.
Itaque
quoties
occurrit
memorabilis
aliqua
calamitas,
simul
in
mentem
venit,
graviter
offensum
esse
Deum,
qui
tam
severe
et
duriter
iudicium
exerceat.
Nec
vero
unquam
impietas
eousque
invaluit,
quin
hoc
principium
omnes
retinerent:
Deum,
ut
se
mundi
iudicem
ostenderet,
notabiles
poenas
sceleratis
infligere.
Sed
hic
quoque
error
fere
semper
grassatus
est,
quod
sine
exceptione
sceleris
damnarunt
omnes,
quos
durius
videbant
tractari.
Deus
vero,
etsi
hominum
peccata
rebus
adversis
semper
castigat,
non
tamen
aequaliter
quas
quisque
meritus
est
poenas
in
praesenti
vita
exigit.
Et
interdum
piorum
afflictiones
non
tam
poenae
sunt
quam
probationes
fidei
et
patientiae
exercitia.
Ideo
falluntur
qui
sibi
universalem
regulam
constituunt,
ut
ex
rebus
prosperis
vel
adversis
unumquemque
aestiment.
Hic
status
fuit
disceptationis
inter
Iob
et
eius
amicos:
quum
illi
reprobum
et
Deo
exosum
hominem
esse
contenderent,
quem
Deus
affligeret:
ille
vero
contra
exciperet,
pios
interdum
cruce
humiliari.
Quare
ne
in
hac
parte
hallucinemur,
duo
nobis
sunt
cavenda.
Prius
est
ne
ex
solo
eventu
de
hominibus
ignotis
caecum
et
praeceps
feramus
iudicium.
Nam
quia
promiscue
bonos
et
malos
affligit
Deus:
imo
saepe
reprobis
parcens,
gravius
suos
flagellat:
ut
rite
iudicemus,
aliunde
quam
a
poenis
incipere
convenit:
nempe
ut
de
vita
et
factis
quaeramus.
Si
quis
adulter,
vel
blasphemus,
vel
periurus,
vel
latro,
si
quis
in
libidines
proiectus,
si
quis
fraudator,
si
sanguinarius
plectitur,
Deus
quasi
digito
suum
iudicium
nobis
demonstrat.
Si
nullum
nobis
scelus
apparet,
nihil
melius
est
quam
iudicium
de
poena
suspendere.
Altera
cautio
est,
ut
finem
expectemus.
Neque
enim
simul
atque
percutere
coeperit
Deus,
manifestum
nobis
est
eius
consilium
:
quin
potius
dissimilis
exitus
tandem
declarat,
longe
distare
coram
Deo
qui
poenarum
similitudine
videntur
in
hominum
oculis
coniuncti.
Si
quis
obiiciat,
non
frustra
in
lege
toties
repeti,
miserias
omnes
privatas
et
publicas
Dei
esse
flagella:
fateor
quidem
id
esse
ve-
|