|
44:56
retrahit
manum
a
filio
et
poena
servum
afficit,
hocque
in
utilitatem
filii
sui,
ut
alieno
malo
sapiat.
Idem
etiam
Deus
se
fecisse
hoc
loco
refert.
Conqueritur
autem
hoc
fuisse
inutile,
quia
Iudaei
consilium
eius
frustrati
fuerint.
Nunc
quaeritur
an
Deum
homines
frustrentur
quasi
aliud
exspectet
quam
quod
accidit.
Iam
dixi
Deum
loqui
humano
more
et
improprie:
ideoque
hic
non
debemus
ingredi,
vel
penetrare
usque
ad
arcanum
Dei
consilium,
sed
contenti
esse
communi
hac
ratione,
quod
si
nihil
proficimus
ubi
Deus
vel
sermone
suo,
vel
etiam
ferulis
nos
admonet,
tunc
perinde
reos
esse,
ac
si
esset
a
nobis
delusus.
Et
hinc
etiam
convincitur
eorum
vesania,
qui
nolunt
quidquam
tribui
Deo,
nisi
quod
in
istis
vulgaribus
loquendi
formis
continetur:
Deus
dicit
se
velle
omnium
salutem:
Ergo
nulla
est
eius
electio,
quae
discernat
inter
hunc
vel
illum:
sed
Dominus
reliquit
totum
genus
humanum
libero
arbitrio,
ut
quisque
sibi
consulat,,
prout
libuerit:
alioqui
duplex
esset
Dei
voluntas.
Sic
garriunt
homines
indocti,
et
qui
non
modo
suam
in
religione
inscitiam
ostendunt,
sed
qui
carent
prorsus
omni
sensu.
Quid
enim
stultius
est
quam
colligere
duplicem
esse
Dei
voluntatem,
si
aliter
loquitur
nobiscum
quam
ferat
incomprehensibilis
eius
maiestas?
Una
ergo
et
simplex
est
Dei
voluntas,
sed
multiplex
est
quoad
sensum
hominum:
quia
non
possumus
capere
arcanum
illud
consilium,
quod
angeli
adorant
cum
reverentia
et
humilitate.
Ideo
Dominus
sese
accommodat
ad
modulum
ingenii
nostri:
quemadmodum
locus
hic
satis
aperte
docet.
Nam
si
recipimus
quod
fanatici
illi
volunt,
certe
Deus
instar
hominis
bene
sperabit
et
postridie
sentiet
se
fuisse
deceptum.
Quid
autem
magis
alienum
ab
eius
gloria?
Videmus
erga
ut
phrenetici
isti
non
modo
obscurent
Dei
gloriam,
sed
quantum
in
se
est,
studeant
totam
eius
essentiam
redigere
in
nihilum.
Sed
haec
loquendi
forma
satis
familiaris
esse
nobis
debet,
quod
scilicet
Deus
merito
queritur
se
fuisse
a
nobis
fraudatum,
ubi
non
resipiscimus,
quum
tamen
nos
ad
se
invitat:
imo
exstimulat,
Dixi,
Certe
timebis
me.
Hoc
igitur
Dicere,
non
debet
referri
ad
arcanum
Dei
consilium,
sed
ad
rem
ipsam
:
hoc
est,
iam
tempus
erat
resipiscendi.
Quis
non
sperasset
vos
in
viam
redituros?
quum
paries
proximus
ardebat,
an
potuistis
tunc
dormire,
nisi
essetis
plus
quam
stupidi?
Ubi
autem
tot
exempla
sine
profectu
edita
sunt
ante
oculos
vestros,
hinc
apparet
nullam
esse
amplius
spem
resipiscentiae.
Tu
ergo
timebis
me:
hoc
est,
Deus
debuit
sperare
aliquam
correctionem,
etiamsi
vos
nondum
attigerat
vel
minimo
digito:
quia
potuistis
quieti
spectare
quam
severe
ultus
fuerit
contemptum
iustitiae
suae
in
profanis
gentibus:
quemadmodum
ubi
dicit
apud
Iesaiam
(5,
4)v
Vinea
mea
quid
ego
tibi
feci
?
aut
quid
ultra
facem
|