[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:56  retrahit  manum  a  filio  et  poena  servum  afficit,  hocque  in  utilitatem  filii  sui,  ut  alieno  malo  sapiat.  Idem  etiam  Deus  se  fecisse  hoc  loco  refert.  Conqueritur  autem  hoc  fuisse  inutile,  quia  Iudaei  consilium  eius  frustrati  fuerint.  Nunc  quaeritur  an  Deum  homines  frustrentur  quasi  aliud  exspectet  quam  quod  accidit.  Iam  dixi  Deum  loqui  humano  more  et  improprie:  ideoque  hic  non  debemus  ingredi,  vel  penetrare  usque  ad  arcanum  Dei  consilium,  sed  contenti  esse  communi  hac  ratione,  quod  si  nihil  proficimus  ubi  Deus  vel  sermone  suo,  vel  etiam  ferulis  nos  admonet,  tunc  perinde  reos  esse,  ac  si  esset  a  nobis  delusus.  Et  hinc  etiam  convincitur  eorum  vesania,  qui  nolunt  quidquam  tribui  Deo,  nisi  quod  in  istis  vulgaribus  loquendi  formis  continetur:  Deus  dicit  se  velle  omnium  salutem:  Ergo  nulla  est  eius  electio,  quae  discernat  inter  hunc  vel  illum:  sed  Dominus  reliquit  totum  genus  humanum  libero  arbitrio,  ut  quisque  sibi  consulat,,  prout  libuerit:  alioqui  duplex  esset  Dei  voluntas.  Sic  garriunt  homines  indocti,  et  qui  non  modo  suam  in  religione  inscitiam  ostendunt,  sed  qui  carent  prorsus  omni  sensu.  Quid  enim  stultius  est  quam  colligere  duplicem  esse  Dei  voluntatem,  si  aliter  loquitur  nobiscum  quam  ferat  incomprehensibilis  eius  maiestas?  Una  ergo  et  simplex  est  Dei  voluntas,  sed  multiplex  est  quoad  sensum  hominum:  quia  non  possumus  capere  arcanum  illud  consilium,  quod  angeli  adorant  cum  reverentia  et  humilitate.  Ideo  Dominus  sese  accommodat  ad  modulum  ingenii  nostri:  quemadmodum  locus  hic  satis  aperte  docet.  Nam  si  recipimus  quod  fanatici  illi  volunt,  certe  Deus  instar  hominis  bene  sperabit  et  postridie  sentiet  se  fuisse  deceptum.  Quid  autem  magis  alienum  ab  eius  gloria?  Videmus  erga  ut  phrenetici  isti  non  modo  obscurent  Dei  gloriam,  sed  quantum  in  se  est,  studeant  totam  eius  essentiam  redigere  in  nihilum.  Sed  haec  loquendi  forma  satis  familiaris  esse  nobis  debet,  quod  scilicet  Deus  merito  queritur  se  fuisse  a  nobis  fraudatum,  ubi  non  resipiscimus,  quum  tamen  nos  ad  se  invitat:  imo  exstimulat,  Dixi,  Certe  timebis  me.  Hoc  igitur  Dicere,  non  debet  referri  ad  arcanum  Dei  consilium,  sed  ad  rem  ipsam  :  hoc  est,  iam  tempus  erat  resipiscendi.  Quis  non  sperasset  vos  in  viam  redituros?  quum  paries  proximus  ardebat,  an  potuistis  tunc  dormire,  nisi  essetis  plus  quam  stupidi?  Ubi  autem  tot  exempla  sine  profectu  edita  sunt  ante  oculos  vestros,  hinc  apparet  nullam  esse  amplius  spem  resipiscentiae.  Tu  ergo  timebis  me:  hoc  est,  Deus  debuit  sperare  aliquam  correctionem,  etiamsi  vos  nondum  attigerat  vel  minimo  digito:  quia  potuistis  quieti  spectare  quam  severe  ultus  fuerit  contemptum  iustitiae  suae  in  profanis  gentibus:  quemadmodum  ubi  dicit  apud  Iesaiam  (5,  4)v  Vinea  mea  quid  ego  tibi  feci  ?  aut  quid  ultra  facem  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci