|
31:56
Et
certe
quamvis
inter
saevos
curarum
fluctus
aestuaverit,
illos
tamen
fide
sedatos
fuisse
certum
est,
ut
ipse
quantumvis
anxius
in
Deo
quiesceret.
Ita
pii
semper
ab
omni
metu
emergunt
victores,
sicuti
impios,
qui
in
Deum
non
recumbunt,
etiam
in
minimis
periculis
obruit
desperatio.
Quidam
temporis
enallagen
esse
putant,
ideoque
in
tempore
futuro
reddunt,
Iacobo
et
dormiam
:
quia
mox
futuri
temporis
verbum
subiicitur,
Dominus
sustentabit
me.
Sed
quia
continuum
actum
hic
designat,
.in
tribus
primis
verbis
necesse
esse
non
putavi
mutare
tempus.
Sciendum
tamen
est,
securitatem
hanc
non
referri
proprie
ad
tempus
afflictionis,
vel
saltem
non
restringi:
potius
enim,
meo
iudicio,
quantum
bonum
ex
fide
et
precibus
adeptus
fuerit,
David
commemorat,
nempe
pacem
et
tranquillum
animi
bene
compositi
statum.
Hoc
metaphorice
significat,
se
ordinariis
vitae
actionibus
secure
perfunctum
esse,
dicens
:
Ego,
inquit,
in
lecto
non
iacui
pervigil
et
inquietus,
sed
placide
dormivi,
quum
anxiis
et
trepidis
non
contingat
talis
dormitio.
Sed
notemus,
Davidem
Dei
praesidio,
non
autem
suo
stupore
fuisse
ita
securum.
Nam
impios
quoque
sopitos
tenet
mentis
ebrietas,
dum
se
foedus
cum
morte
pepigisse
somniant.
At
secus
David,
qui
nisi
Dei
virtute
suffultus
et
ope
protectus,
quietem
non
habuit.
Proximo
versu
inaestimabilem
vim
eius
fiduciae
amplificat,
quam
ex
Dei
protectione
concipiunt
pii
omnes.
Nam
ut
immensa
est
Dei
potentia,
ita
statuunt
invictam
fore
contra
quoslibet
impetus,
furores,
apparatus,
et
copias
totius
mundi.
Et
sane
nisi
hunc
tribuimus
Deo
honorem,
subinde
concident
nobis
animi.
Quare
in
periculis
discamus
non
metiri
humano
modo
Dei
auxilium:
sed
quidquid
obiectum
fuerit
terroris,
ideo
despicere,
quia
frivolum
est
quidquid
adversus
Deum
moliuntur
homines.
8.
Surge
Domine,
serva
me
Deus
mi:
quia
percussisti
omnes
inimicos
meos
in
maxilla,
dentes
impiorum
confregisti:
9.
Domino
est
salus,
super
populum
tuum
benedictio
tua.
Selah.
8.
(Surge
Domine).
Quia
proximis
versibus
gloriatus
est
David
de
pacato
statu,
videri
posset
nunc
a
Domino
petere
ut
tota
vita
incolumis
maneat
:
ao
si
dixisset,
Domine
quando
abs
te
prostrati
sunt
hostes
mei,
hanc
gratiam
in
finem
usque
prosequere,
et
continua.
Sed
quia
novum
non
est
ut
David
in
Psalmis
permisceat
varios
affectus,
magis
probabile
videtur,
postquam
fiduciae
suae
mentionem
inseruit,
ad
easdem
iterum
preces
redire.
Servari
igitur
petit,
quia
erat
in
praesenti
discrimine.
Quod
sequitur
de
hostibus
percussis,
bifariam
exponi
potest:
vel
ut
precando
in
memoriam
revocet
superiores
victorias,
vel
ut
Dei
auxilium
expertus
et
|