|
30:56
tandum
est,
ac
prout
quisque
vel
ingenio,
vel
consilio
et
prudentia,
vel
viribus,
vel
audacia
excelluerit,
cavendum,
ne
vana
et
inani
gloria
efferatur:
et
ne
quid
temere
nisi
prius
invocato
Dei
nomine
suscipiat:
ac
licet
viribus
polleat,
intra
modestiae
tamen
terminos
se
contineat,
ut
ne
latum
quidem
pedem
abeat,
digitumve
moveat,
nisi
prius
de
Dei
voluntate
certior
factus,
cuius
unius
auspiciis
regatur.
Denique
discunto
omnes
sese
ita
continere
in
officio
ut
nihil
ausint,
nihil
aggrediantur,
quod
non
ipse
prius
iusserit.
Exemplo
esto
Saul
hic
deliberans
de
persequendis
hostibus,
populo
consentiente,
et
se
ad
hostes
insequendos
comparante.
Sed
quem
sacerdos
cohibuit
et
revocavit,
Deique
voluntatem
interrogare
et
explorare
iussit.
Porro,
ut
ante
diximus,
speciale
fuit
illis
temporibus
privilegium
populo
concessum,
ut
rebus
dubiis
et
incertis
Dei
voluntas
per
ephod
exploraretur,
et
Dominus
quid
factum
vellet
interrogaretur.
Sacerdos
enim
sacram
illam
tunicam,
quae
ephod
dicta
est
induebatur
ad
Deum
accessurus:
et
se
ad
arcam
sistebat,
unde
Deus
responsum
dabat,
et
quid
factum
vellet
significabat.
Ex
illo,
inquam,
more
et
ritu
sacerdos
Saulem
ab
instituto
revocat
Deumque
interrogare
iubet:
ut
si
Deus
persequendos
hostes
declararit,
toti
in
illum
recumbant,
Deumque
sibi
persuadeant
prosperum
exitum
daturum,
quod
nihil
nisi
ipsius
ductu
susceperint,
eiusque
voluntatem
inquisiverint.
Sane
fateor
nostram
hodie
dissimilem
esse
conditionem
:
neque
enim
peculiares
de
rebus
singulis
revelationes
nobis
Deus
dat:
quod
tamen
molestum
nobis
esse
non
debeat:
siquidem
vel
unicum
verbum
sufficere
debet
quo
Dei
voluntatem
docemur
in
evangelio
filii
sui,
quandoquidem
longe
praestantius
illud
est
quam
reliquae
omnes
revelationes
quascunque
tandem
expetierimus.
Nam
etsi
prophetias
non
habeamus
quales
fuerunt
sub
lege,
tamen
aliquid
amplius
habemus,
nimirum
perfectionem
illam
doctrinae
in
qua
acquiescendum
nobis
est.
Etsi
enim
non
contingit
iam
in
rebus
nostris
angustis
id
assequi
quod
populus
israeliticus
obtinuerat,
ut
Domini
voluntatem
interrogaret,
et
Deus
quid
facto
esset
opus
revelaret:
tamen
quod
longe
est
pretiosius
obtinemus,
nempe
factam
nobis
promissionem,
Deum
se
in
integritate
et
sinceritate
quaerentibus
consilium
daturum,
et
in
omnibus
viis
directurum
:
modo
ad
ipsum
ex
ipsius
verbi
praescripto
confugiant.
Observandum
enim
Israelitas
non
habuisse
tam
perspicuam,
neque
tam
amplam
et
perfectam
instructionem
quam
habemus
hodie.
Nam
Samuelis
tempore
nihil
nisi
lex
Domini
scriptis
erat
traditum.
Nos
vero
libros
prophetarum,
librosque
historicos,
quibus
prioris
illius
ecclesiae
regimen
et
institutio
docetur,
tandemque
scripta
evangelica,
quibus
divinarum
promissionum
impletio
continetur
habemus.
Quare
nobis
ista
satisfacere
satis
copiose
|