|
48:557
557
CAPUT
XXVII.
558
autem
dies
esset,
terram
non
agnoscebant:
sinum
vero
quemdam
animadverterunt
habentem
litus,
in
quod
cogitabant
eiicere
navem.
40.
Et
quum
anchoras
sustulissent^
committebant
se
mari.
Simul
laxatis
iuncturis
gubernaculorum,
et
sublato
artemone
ad
aurae
flatum,
tendebant
ad
litus.
41.
Quum
vero
incidissent
in
locum
bimarem,
impegerunt
navem.
Ac
prora
quidem
infixa
manebat
immobilis:
puppis
vero
solvebatur
a
vi
undarum.
42.
Porro
militum
consilium
erat,
ut
vinctos
occiderent,
ne
quis,
postquam
enatasset^
aufugeret.
43.
At
centurio
volens
servare
Paulum,
prohibuit
eos
a
consilio,
iussitque
ut
qui
possent
natare
abiicerent
se
primos
et
in
terram
evaderent,
44.
caeterique
partim
in
tabulis,
partim
in
reliquiis
navis:
et
sic
factum
est
ut
omnes
incolumes
evaderent
in
terram.
33.
34.
Et
quum
dies
inciperet.
Quidquid
coniiciant
nautae,
non
vacillat
Pauli
fides:
sed
constanter
in
promissionem
sibi
datam
recumbit.
Neque
enim
tantum
hortatur
ad
sumendum
cibum,
ut
ille
in
ultima
desperatione
sic
loquutus
fertur:
Prandete,
milites,
nam
apud
inferos
coenabimus:
sed
in
vaticinio
suo
persistens
bono
esse
animo
iubet.
In
eo
se
prodit
vis
fidei,
dum
ad
patientiam
nos
armat,
et
contrarios
insultus,
quibus
eam
quatefacere
molitur
Satan,
intrepide
excipit
ac
propulsat.
Sed
quod
dicit
per
dies
quatuordecim
ieiunos
mansisse,
absurdum
videri
posset.
Reperietur
unusquispiam,
qui
inediam
diutius
ferat:
sed
de
tanta
multitudine
vix
credibile
est.
Responsio
facilis
est,
ieiunium
improprie
vocari
insolitam
cibi
abstinentiam:
quia
iusto
convivio
nunquam
refecti
fuerant
per
totum
illud
tempus:
ut
qui
moerore
anguntur,
fere
ad
cibum
nauseant.
Quia
autem
fastidii
causa
erat
desperatio,
iterum
affirmat
victuros,
modo
animos
colligant.
Fidum
enim
verbi
ministrum
oportet
non
promissiones
modo
in
medium
afferre:
sed
consilium
simul
addere,
ut
homines
Deum
vocantem
sequantur:
non
autem
ignavi
et
hebetes
sedeant.
Porro
sensus
verborum
est,
Deus
vos
servare
decrevit:
haec
fiducia
vos
animare
debet,
ac
reddere
alacres,
ne
ipsi
vobis
desitis.
35.
Sumpto
pane.
Quo
melius
eos
suo
exemplo
erigat,
panem
sumit
ac
vescitur.
Gratias
egisse
Lucas
refert,
non
tantum
ex
quotidiano
more,
sed
quia
ad
fiduciae
testimonium
non
parum
id
valebat.
Dubium
quidem
non
est
quin
Paulus
diligenter
praestiterit
in
sumendo
cibo
quod
aliis
praecipit:
sed
nunc
non
tantum
gratitudinem
suam
testatur,
nec
tantum
petit
ut
cibum,
quem
sumpturus
est,
Deus
sanctificet:
verum
intrepidus
Deum
vitae
autorem
invocat,
ut
miseri
illi
quos
moeror
constrictos
tenebat,
aliquid
bonae
spei
conciperent.
Et
hoc
saltem
profecit,
ut
receptis
animis
cibum
sumpserint:
quibus
curandae
vitae
oblivionem
induxerat
metus.
|