31:55  55  PSALMUS  III.  56  David,  quo  melius  exprimeret,  utcunque  obstreperent  impii,  se  tamen  minime  obmutuisse  quin  clare  sonaret  in  ore  suo  Dei  nomen:  quod  in  tam  gravi  duraque  tentatione  difficile  fuit.  Fieri  etiam  potest  ut  hanc  precationis  vocem  opponat  tumultuosis  eo*  rum  clamoribus  qui  vel  fortunam  accusant,  vel  Deo  maledicunt,  vel  sine  modestia  eiulant:  denique  confuso  impetu  profundunt  doloris  sui  intemperiem.  Sed  mihi  hoc  praecipue  videtur  notasse  David,  inter  hostium  blasphemias,  quibus  tentabant  fidem  eius  obruere,  se  non  fuisse  elinguem:  quin  potius  vocem  ad  Deum  extulisse,  quem  impii  fingebant  ab  eo  aversum.  Addit  non  frustra  se  clamasse,  ut  ad  eandem  constantiam  pios  omnes  hortetur.  Quod  dicit  e  monte  sanctitatis,  vel  (quod  idem  valet)  e  monte  sancto,  non  recte  a  quibusdam  de  coelo  exponitur.  Fateor  quidem  coelum  alibi  saepe  vocari  sanctum  Dei  palatium:  sed  hic  non  dubito  quin  David  respexerit  ad  arcam  foederis,  quae  iam  in  monte  Sion  locata  erat.  Diserte  vero  affirmat  se  illinc  fuisse  exauditum,  licet  in  desertum  fugere  coactus  esset.  Refert  enim  sacra  historia  II.  Sam.  15,  24,  quum  Abiathar  sacerdos  arcam  a  Levitis  portari  iussisset,  Davidem  hoc  non  fuisse  passum.  Atque  in  eo  mira  enituit  sancti  viri  fides.  Quia  enim  sciebat  electum  a  Domino  fuisse  illud  arcae  domicilium,  divelli  a  sacro  illo  divinae  praesentiae  symbolo  maluit,  non  secus  ac  propriis  visceribus,  quam  praeter  coeleste  decretum  aliquid  novare.  Nunc  gloriatur,  quamvis,  privatus  esset  arcae  conspectu,  non  tamen  loci  distantia  factum  esse  quin  votis  suis  propinquus  esset  Deus.  Quibus  verbis  significat  se  mediam  viam  tenuisse,  ne  vel  signum  visibile  contemneret,  quod.  Dominus  pro  temporis  ruditate  instituerat:  vel  superstitiose  loco  affixus,  quidquam  de  gloria  Dei  carnale  conciperet.  Ita  non  temere  voces  in  aerem  evanidas  sparsit,  ut  solent  increduli,  qui  precantur  etiam  ipsi,  sed  quo  debeant  voces  suas  dirigere,  incerti  sunt.  David  autem  recta  se  ad  tabernaculum  convertit,  unde  promiserat  Deus  se  propitium  fore  servis  suis.  Hinc  orandi  fiducia,  cui  non  defuit  successus.  Hodie  quum  in  Christo  nobis  sit  exhibitum  qucd  olim  adumbrabant  legis  figurae,  multo  familiarior  nobis  ad  Deum  accessus  patet,  modo  ne  a  via  scientes  ac  volentes  erremus.  6.  Ego  decubui  et  soporatus  sum:  et  evigilavit  quia  Dominus  sustentat  me.  7.  Non  timebo  a  myriadibus  populi  qui  undique  adversum  me  posuerunt  castra.  Si  retinemus  praeteritum  in  verbis  tempus,  miram  et  prope  incredibilem  animi  constantiam  David  praedicat,  quod  inter  multas  mortes  tam  securus  dormierit,  acsi  extra  omne  discrimen  fuisset.