[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


23:55  55  COMMENTARIUS  IN  GENESIN.  56  est  quod  miremur,  eum  non  omnia  prosequi  quae  desiderari  a  quovis  possunt,  dum  in  historiam  quam  narrare  instituit,  intentus  est.  Nunc  expedienda  est  illa  quaestio  in  qua  plurimum  ventosa  ingenia  tumultuantur,  cur  Deus  Adam  tentari  passus  fuerit,  quum  adeo  tristis  eventus  minime  eum  lateret.  Quod  nunc  fraena  Satanae  laxat  ut  nos  ad  peccandum  sollicitet,  iudicio  et  ultioni,  post  alienatum  ab  ipso  hominem,  adscribimus:  verum  natura  adhuc  sana  et  integra  non  eadem  fuit  ratio.  Hominem  ergo  Deus  imagini  suae  conformem,  necdum  ulla  noxa  implicitum,  Satanae  tentandum  permisit:  quinetiam  animal  commodavit,  quod  alioqui  nunquam  paruisset.  Quid  hoc  aliud  fuit  quam  hostem  in  nominis  exitium  armare?  Haec  videtur  fuisse  Manichaeis  occasio  cur  duo  principia  statuerent.  Satanam  ergo  finxerunt,  quum  Deo  non  subesset,  eo  invito  struxisse  homini  insidias,  et  fuisse  non  homine  solum,  sed  Deo  quoque  ipso  superiorem.  Ita,  ut  quod  timebant  absurdum  effugerent,  m  exsecranda  errorum  portenta  delapsi  sunt,  duos  esse  deos,  non  esse  unicum  mundi  creatorem,  iustum  Deum  a  contrario  victum  esse.  At  vero  quicunque  pie  et  reverenter  de  potentia  Dei  sentiunt,  nonnisi  eius  permissu  agnoscunt  hoc  factum  esse.  Nam  istud  primo  concedere  necesse  est,  non  latuisse  Deum  qualis  futurus  esset  eventus:  deinde  potuisse  obsistere,  si  ita  visum  foret.  Caeterum  de  permissu  quum  loquor,  intelligo  fuisse  illi  constitutum  quidnam  fieri  vellet.  Hic  quidem  exoritur  a  multis  dissensio,  qui  Adam  libero  suo  arbitrio  ita  permissum  fuisse  imaginantur,  ut  Deus  eius  lapsum  noluerit.  Sumunt  pro  confesso,  quod  illis  fateor,  nihil  minus  esse  probabile  quam  Deum  peccati  censeri  causam,  quod  tot  atrocibus  poenis  ultus  est.  Sed  quum  dico  non  sine  Dei  ordinatione  et  nutu  lapsum  fuisse  Adam,  non  ita  accipio  quasi  peccatum  illi  unquam  placuerit,  aut  simpliciter  voluerit  praeceptum  quod  dederat  violari.  Quatenus  recti  et  bene  compositi  ordinis  eversio  fuit  Adae  lapsus,  quatenus  in  Deum  legislatorem  contumacia,  et  iustitiae  transgressio:  Dei  voluntati  fuisse  adversum  certum  est.  Horum  tamen  nihil  obstat  quominus  certa  de  causa,  licet  nobis  incognita,  hominem  labi  voluerit.  Offendit  quorundam  aures,  quum  dicitur,  Deum  voluisse:  sed  quid,  obsecro,  aliud  est  eius  permissio  qui  prohibendi  ius  habet,  imo  cuius  in  manu  res  est  posita,  quam  voluntas  ?  Utinam  se  a  Deo  iudicari  potius  sinerent  homines,  quam  sibi  in  eum  iudicium  sacrilega  temeritate  sumerent:  verum  haec  carnis  arrogantia  est,  examini  suo  Deum  subiicere.  Ego  hoc  axioma  fixum  retineo,  nihil  magis  a  Deo  alienum  esse  quam  si  dicamus  hominem  ab  eo  conditum,  ut  suspensa  et  dubia  foret  eius  conditio.  Quare  statuo,  sicuti  creatorem  decebat,  prius  apud  se  decretum  habuisse,  quidnam  de  eo  futurum  esset.  Perperam   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci