20:544  In  eo  unum  saltem  restat  in  quo  me  consoler:  communes  caeteris,  frequentes  mihi  Satanae  insultus  experiendo  edocuissc  quam  sit  is  mihi  reliquo  vitae  tempore  exhorrescendus  :  et  quam  propere  sit  inde  migrandum  ei,  qui  se  velit  eius  liberatum  vinculis:  quando,  velut  quovis  momento  in  nos  impressionem  facturus,  semper  nobis  imminet.  Sed  hoc  opus,  hic  labor  est,  si  ad  rem  veniendum  est  sudatur  ubique,  undique  circumferuntur  rationes,  si  qua  saltem  nedum  discessum  remoretur,  sed  et  ab  ea  sententia  nos  omnino  deducat.  Quamvis  enim  quae  hic  fiunt  non  probes,  cur  non  intersis  tamen?  Et  alia  pleraque  huiusmodi  quae  tuis  et  aliorum  epistolis  satis  confutantur.  Tandem  inde  fidecula  quadam  (ut  ita  appellem)  nos  explicamus:  vincitque  melior  sententia  non  esse  cunctandum  amplius  quin  discedendum  sit.  Sed  tum  ecce  (miserum)  sic  nos  (meo  ne  dicam  nomine  sed  fere  omnium)  implicitos  solent  nostra  tenere  negotia,  tanquam  non  pecuniae  solum  sed  et  reliquae  vel  minutae  suppellectilis  tenet  desiderium,  ut  dum  Deum  ante  omnia  sequi  velle  profitemur,  vix  Deum,  nihil  omnino  patrem  et  alumnum  agnoscamus.  Quin?  num  et  ita  illi  diffidimus  ut  ab  eo  penitus  defecisse  videamur,  quando  profecturi  neque  nos  penitus  a  fortunis  nostris  possimus,  neque  eas  a  nobis  abesse  velimus?  Sed  haec  alias  satis  constat  apud  me,  si  esset  ea  in  nobis  quae  debet  esse  fides,  nihil  fore  nisi  quam  expeditu  facillimum.  Sed  ut  ad  me  revertar,  quantumvis  hucusque  commune  malum  illud  nos  teneat,  eam  tamen  posuit  Deus  in  nobis  fidem,  ut  nunquam  quod  tamdiu  speravi  et  toties  frustra,  sum  conatus  de  profectione,  melius  quam  nunc  senserim  me  consequuturum:  id  faxit  Deus.  Nihil  est  enim  mihi  aliud  in  votis,  idque  ut  speres  erit  tibi  haec  veluti  pignoratitia  epistola.  Erit  interim  tibi  curae  (id  rogo)  ut  eam  nostram  fidem  et  constantiam  oratione  apud  Deum  adiuves  et  literis  tuis  augeas  et  confirmes,  ut  eam  retineamus  ea  perseverantia  qua  conformati  ad  voluntatem  Dei  amplius  non  inflectam^.  Me  tibi  commendo  pro  tua  quae  semper  fuit  in  me  benevolentia,  laetorque  et  tibi  gratulor,  quod  ea  ne  in  minima  quidem  parte  imminutam  esse  tum  maxime  cognovi,  quando  qui  has  a  me  tibi  dat  literas  mihi  retulit,  inter  vestra  colloquia  etiam  mei  tibi  periucundam  fuisse  mentionem:  iucundissimum  tamen  fore  tibi  nuncium,  quo  intelligeres  immutatum  esse  me,  vel  potius  mutatam  vivendi  rationem.  Fiet  vero  quam  celerrime  potero:  neque  enim,  ut  spero,  Deus  deerit  incepto.  Cuius  rationem  qui  has  perfert  literas  liberius  et  tutius,  quam  si  literis  committatur,  iudicabit.  Quod  vos  non  visam  (fecissem  lubens)  causa  est  ut  id  ipsum,  suspicionem  meae  profectionis,  apud  nos  exstinguat.  Scio  enim  quam  libere  qui  sunt  apud  vos  de  huiusmodi  rebus  suis  literis  quisque  renunciet.  Qui  has