|
48:542
vidit,
et
quae
postea
visurus
est.
Haec
iam
memorabilis
erat
visio,
ex
qua
didicerat
Christum
in
coelo
regnare,
ne
amplius
proterve
illum
contemneret:
sed
agnosceret
Dei
filium
et
promissum
redemptorem.
Alias
postea
revelationes
habuit,
sicuti
recitat
2.
Cor.
cap.
12
(v.
1).
17.
Eripiens
te
a
populo.
Hic
armatur
contra
omnes
metus
qui
eum
manebant:
et
simul
praeparatur
ad
crucis
tolerantiam.
Quum
tamen
mox
subiiciat
venturum
esse
Paulum,
ut
caecos
illuminet,
ut
reconciliet
Deo
qui
alienati
ab
ipso
fuerant,
ac
perditis
salutem
restituat:
mirum
est
cur
non
etiam
fore
promittat,
ut
vicissim
laeti
et
faventes
eum
excipiant
quicunque
tam
praeclaris
beneficiis
fuerint
affecti.
Verum
hic
notatur
mundi
ingratitudo:
quia
vitae
aeternae
ministris
contrariam
prorsus
mercedem
rependat:
sicuti
frenetici
medicos
suos
hostiliter
impetunt.
Et
monetur
Paulus
quocunque
venerit,
magnam
eorum
partem
quibus
prodesse
studebit,
fore
sibi
infestam,
ut
exitium
machinetur.
Diserte
autem
exponit,
se
tam
gentibus
quam
Iudaeis
destinatum
esse
testem,
ne
sibi
vitio
vertatur
quod
utrisque
promiscue
commune
fecit
evangelium.
Nam
hinc
tam
virulentum
odium
in
eum
conceperant
Iudaei,
quod
gentes
sibi
aequari
indigne
ferrent.
Etsi
autem
zelo
id
facere
simulabant,
ne
foedus,
quod
Deus
pepigerat
cum
posteris
Abrahae,
ad
exteros
translatum
profanaretur:
mera
tamen
eos
agebat
ambitio,
quod
soli
eminere,
omnibus
aliis
in
ordinem
coactis,
vellent.
Caeterum
in
unius
hominis
persona
ad
officium
animantur
omnes
pii
doctores,
ne
ipsos
impediat
hominum
malitia,
quominus
Dei
gratiam
miseris
quamlibet
indignis
offerre
pergant.
18.
Ut
aperias
oculos
eorum.
Videtur
Paulus,
quod
Dei
proprium
est
sibi
arrogans,
nimium
se
efferre.
Scimus
enim
non
nisi
a
spiritu
sancto
illuminari
mentis
oculos.
Scimus
Christum
unicum
esse
liberatorem,
qui
nos
a
Satanae
tyrannide
eripit.
Scimus
unum
esse
Deum,
qui
abolitis
peccatis
in
sortem
sanctorum
nos
cooptat.
Sed
hoc
usitatum
est,
ut
Deus
honorem
sibi
uni
debitum
ad
ministros
transferat,
non
ut
quidquam
sibi
deroget,
sed
ut
commendet
quam
in
ipsis
exserit;
spiritus
sui
efficaciam.
Neque
enim
ipsos
ad
opus
mittit,
ut
mortua
sint
organa,
vel
quasi
fabulae
actores:
sed
ut
potenter
operetur
per
ipsorum
manum.
Caeterum,
quod
efficax
est
eorum
praedicatio,
ab
arcana
eius5)
virtute
pendet,
qui
agit
omnia
in
omnibus
et
solus
dat
incrementum.
Mittuntur
ergo
doctores,
non
qui
frustra
verba
in
aerem
spargant,
vel
qui
aures
duntaxat
inani
sonitu
feriant:
sed
qui
vivificam
lucem
caecis
afferrant,
reforment
in
Dei
iustitiam
hominum
corda,
et
ratam
faciant,
quae
Christi
morte
parta
est,
salutis
gratiam.
Sed
horum
nihil
*)
Dei.
|