48:541  541  CAPUT  XXVI.  542  delatum  illi  fuisset  hoc  munus  a  sacerdotibus,  nisi  strenue  in  exercenda  saevitia  se  gessisset.  Ac  valde  animosum  esse  oportuit,  qui  eorum  furori  satisfaceret.  Notandum  vero,  quod  fateri  non  erubuit  Paulus  quam  graviter  in  Deum  peccasset,  modo  id  cederet  in  Christi  gloriam.  Probrosum  illi  certe  erat,  caeco  zelo  correptum  ad  impias  blasphemias  compulisse,  qui  Deo  servire  optabant:  varias  molestias  exhibuisse  bonis  et  simplicibus:  sententiam  tulisse  de  fundendo  sanguine  innoxio  :  denique  cornua  in  coelum  extulisse,  donec  prostratus  fuit.  Sed  existimationi  suae  non  parcit,  quin  libenter  dedecus  suum  proferat,  modo  inde  clarius  patefiat  Dei  misericordia.  Quare  in  eius  sermone  nulla  potuit  haerere  sinistra  suspicio,  quum  nullum  sui  respectum  habens,  ultro  sibi  in  crimen  imputat  ex  quibus  laudem  et  plausum  totius  populi  fuerat  adeptus.  Ideo  et  zelum  suum,  quem  alii  honore  prosequebantur,  insaniae  damnat.  Unde  apparet  quam  putida  sit  eorum  ambitio,  quos  simpliciter  fateri  pudet  si  quid  per  inscitiam  et  errorem  peccarint.  Quamvis  enim  non  prorsus  excusent,  extenuare  tamen  aut  fucare  ea  conantur,  in  quibus  suppliciter  cum  moerore  et  lacrymis  veniam  precari  ipsos  decebat.  Atqui  Paulus,  quum  retinere  posset  cordati  hominis  famam,  maniacum  se  fuisse  testatur.  Id  enim  sibi  vult  participium  quod  usurpat  Lucas,  quod  multos  blasphemare  compulit.  Hinc  agnoscimus  fuisse  in  ipsis  etiam  credentium  primitiis  multas  quisquilias,  quum  discipulos  Christi  professi,  metu  deinde  fracti  aut  verberibus,  non  modo  abnegaverint  ipsum,  sed  etiam  sacro  eius  nomini  maledixerint:  quamquam  ipsa  per  se  abnegatio  atrocem  blasphemiam  continet.  13.  Bie  medio  rex.  Huc  spectat  narratio,  ut  intelligat  rex  Agrippa  non  inane  fuisse  spectrum,  nec  talem  fuisse  ecstasim,  quae  mentis  sanitatem  vel  iudicium  illi  eriperet.  Quamvis  enim  metu  perculsus  in  terram  ceciderit,  distinctam  tamen  audit  vocem:  interrogat  quisnam  loquatur:  responsum  quod  datur  percipit:  quae  signa  sunt  mentis  compositae.  Hinc  sequitur  non  temere  variasse,  sed  pie  sancteque  paruisse  coelesti  oraculo,  ne  consulto  rebellis  Deo  esse  pergeret.  16.  Sed  exsurge  et  sta.  Prostravit  Christus  Paulum  ut  eum  humiliaret:  nunc  eum  erigit  ac  iubet  bono  esse  animo.  Ac  nos  etiam  eius  voce  in  hunc  finem  quotidie  deiicimur,  ut  erudiamur  ad  modestiam.  Sed  quos  deiecit,  mox  comiter  sublevat.  Et  non  vulgaris  est  ista  consolatio,  quum  se  illi  apparuisse  pronuntiat  Christus,  non  ultorem  qui  poenam  exigat  de  eius  amentia,  de  verberibus  iniuste  et  crudeliter  inflictis,  de  sanguinariis  sententiis,  vel  exhibita  sanctis  molestia,  de  impia  evangelii  oppugnatione:  sed  propitium  Dominum  qui  eius  opera  uti  velit,  et  quidem  honorifico  ministerio  dignetur.  Constituit  enim  ipsum  testem  eorum  quae