|
48:540
blasphemare,
et
amplius
insaniens
in
eos,
persequebar
etiam
in
exteras
usque'civitates.
12.
Quarum
rerum
studio
quum
irem
Damascum
cum
autoritate
et
permissu
principum
sacerdotum:
13.
die
medio,
rex,
in
via
vidi
e
coelo
supra
splendorem
solis
lumen
me
circumfulgens
et
eos,
qui
mecum
faciebant
iter.
14.
Quum
autem
omnes
nos
decidissemus
in
terram,
audivi
vocem
loquentem
ad
me,
et
dicentem
hebraica
lingua:
Saul,
Saul,
quid
me
persequeris?
Durum
est
tibi
contra
stimulos
calcitrare.
15.
Ego
autem
dixi:
Quis
es,
Domine?
At
ille
dixit:
Ego
sum
Iesus,
quem
tu
persequeris.
16.
Sed
exsurge
et
sta
super
pedes
tuos:
ad
hoc
enim
apparui
tibi,
ut
constituam
te
ministrum
ac
testem
et
eorum
quae
vidisti,
et
eorum
in
quibus
apparebo
tibi,
17.
eripiens
te
a
populo
et
gentibus,
ad
quas
nunc
te
mitto,
18.
ut
aperias
oculos
eorum,
ut
convertantur
a
tenebris
ad
lucem,
et
a
potestate
Satanae
ad
Deum,
ut
accipiant
remissionem
peccatorum
et
sortem
inter
sanctificatos,
per
fidem,
quae
est
in
me.
9.
Et
ego
quidem.
Nisi
plura
dixisset
Paulus
quam
hactenus
recensuit
Lucas,
abrupta
esset
oratio.
Unde
conficitur
quod
prius
dixi,
quum
mentionem
foederis
Dei
fecisset,
de
Christi
officio
et
gratia
disseruisse,
ut
res
ferebat.
Ideo
autem
conversionis
suae
historiam
repetit,
non
tantum
ut
levitatis
notam
a
se
removeat:
sed
ut
divinitus
se
vocatum
testetur,
adeoque
coelesti
mandato
coactum.
Nam
quod
praeter
animi
propositum
repente
ex
lupo
in
ovem
conversus
est,
tam
violenta
mutatio
non
parum
valet
ad
conciliandam
doctrinae
eius
fidem.
Ideo
amplificat
illum
nocendi
ardorem,
quo
ferebatur
adversus
Christi
membra,
et
pertinaciam
cui
penitus
addictus
erat.
Si
a
prima
pueritia
imbutus
esset
Christi
fide,
vel
ab
homine
aliquo
edoctus,
sponte
illam
et
sine
repugnantia
amplexus
foret:
illi
quidem
privatim
certa
fuisset
sua
vocatio,
sed
apud
alios
minus
illustris.
Nunc
vero
quum
obstinato
et
inflexibili
furore
ardens,
non
occasione
aliqua
adductus,
nec
persuasus
ab
homine
mortali,
novam
mentem
induerit:
manu
Dei
subactum
fuisse
apparet-
Magnum
ergo
pondus
habet
ista
antithesis,
quod
se
prava
confidentia
elatum
fuisse
commemorat,
ut
se
putaret
Christi
fore
victorem:
qua
docere
voluit
nihil
minus
quam
ex
animi
sui
sensu,
Christi
se
discipulum
esse
factum.
Nomen
Iesu
Nazareni
pro
tota
evangelii
professione
hic
accipitur,
quam
exstinguere
statuerat
Paulus,
hoc
modo
bellum
adversus
Deum
inscienter
suscipiens.
10.
Quod
et
feci
Ierosolymis.
Ab
ipsis
factis
probat
quanto
zeli
impetu
abreptus
fuerit
ad
oppugnandum
Christum,
donec
maior
vis
retraxit,
ut
cursum
in
oppositam
partem
flecteret.
Porro
huius
vehementiae
testes
habebat
suos
adversarios,
ut
certo
constaret
subito
fuisse
mutatum.
Nec
vero
|