|
48:532
11.
Caesarem
appello..
Postquam
professus
est
se
minime
subterfugere,
si
qua
in
culpa
deprehensus
foret,
humanis
subsidiis
libere
utitur.
Quare
nos
si
quando
similis
necessitas
contingat,
superstitiosos
esse
non
oportet,
quin
a
legibus
et
ordine
politico
opem
petamus.
Quia
non
frustra
scriptum
est,
in
laudem
bonorum
divinitus
creari
magistratus.
Nec
vero
exhorruit
Paulus
sub
iudice
incredulo
litigare.
Nam
qui
provocat,
novam
intendit
actionem.
{Sciamus
igitur
Deum,
qui
iudicia
constituit,
suis
quoque
legitimum
eorum
usum
permittere.
Ideo
perversi
sunt
interpretes,
qui
praecise
damnari
a
Paulo
Corinthios
existimant,
quod
auxilium
magistratus
implorent
pro
iuris
sui
defensione:
quum
manifestum
vitium
illic
perstringat,
quod
scilicet
nihil
possent
ferre
damni,
et
nimis
cupide
litigantes,
evangelium
multis
probris
exponerent.
12.
Festus
colloquutus.
Mos
praesidibus
erat,
habere
primarios
aliquos
cives
in
sua
cohorte,
qui
in
iudiciis
assiderent:
ne
quid
decernerent
nisi
ex
consilii
sententia.
Porro
non
sine
stomacho
videtur
hoc
pronuntiasse
Festus,
quum
interrogative
dixit:
Caesarem
appellasti?
quod
scilicet
inique
ferret
sibi
ereptam
esse
gratificandi
licentiam:
quam
quam
id
in
medio
relinquo,
quia
nec
multum
habet
momenti
et
tantum
coniectura
nititur.
13.
Et
quum
dies
aliquot
transacti
essent.
Agrippa
rex
et
Bernice
descenderunt
Caesaream,
salutaturi
Festum.
14.
Et
quum
dies
complures
ibi
commorarentur,
Festus
regi
retulit
causam
Pauli,
dicens:
Vir
quidam
est
relictus
a
Felice
vinctus,
15.
de
quo,
quum
venissem
Ierosolymam,
significarunt
mihi
principes
sacerdotum
et
seniores
Iudaeorum,
postulantes
adversus
eum
iudicium:
16.
quibus
respondi:
Non
est
Romanis
consuetudo,
ob
gratiam
donare
aliquem
hominem
ut
pereat,
priusquam
is
qui
accusatur
praesentes
habeat
accusatores,
et
locum
defensionis
accipiat
de
crimine.
17.
Quum
ergo
huc
convenissent
sine
ulla
dilatione,
sequenti
die
sedens
pro
tribunali
iussi
adduci
virum.
18.
De
quo,
quum
stetissent
accusatores,
nullum
crimen
obiiciebant
super
hisce
rebus,
de
quibus
ego
suspicabar:
19.
sed
quaestiones
quasdam
de
sua
superstitione
habebant
adversus
eum,
et
de
quodam
Iesu
defuncto,
quem
affirmabat
Paulus
vivere.
20.
Haesitans
autem
ego
de
hac
quaestione,
rogavi
num
vellet
ire
Ierosolymam
et
illic
iudicari
super
istis.
21.
Quum
autem
Paulus
appellasset,
ut
servaretur
Augusti
cognitioni,
iussi
servari
eum
donec
mitterem
ad
Caesarem.
13.
Et
quum
dies
aliquot.
Longa
hic
narratio
texitur
in
hunc
finem,
ut
sciamus
quamvis
abrupta
esset
causae
actio,
illustria
tamen
fuisse
Pauli
vincula:
et
interea
ex
carcere
fuisse
productum,
ut
coram
celebri
auditorio
fidem
suam
profiteretur,
ac
de
evangelio
dissereret.
Deinde
licet
contemptus
|