|
44:53
53
CAPUT
III.
54
hospitium
hoc
aliis
omnibus
praetulit?
nempe
inquit,
Non
faciet
iniquitatem.
Reputate
nunc
apud
vos
quaenam
sit
Dei
natura.
Nam
quum
voluit
habitare
inter
vos,
certe
non
abnegavit
se
ipsum
propterea,
neque
a
se
ipso
descivit.
Non
est
igitur
fingenda
vobis
haec
conditio,
quasi
Deus
in
gratiam
eorum,
quibus
sese
devinxit,
velit
abiicere
suam
iustitiam,
velit
sese
polluere
hominum
inquinamentis:
stulte
haec
Iudaeos
comminisci
admonet.
Deus
ergo
qui
habitat
in
medio
vestri,
non
faciet
iniquitatem,
hoc
est,
non
subscribet
vestris
sceleribus,
neque
etiamsi
ad
tempus
dissimulet,
tamen
in
finem
usque
vos
tolerabit.
Nolite
igitur
vobis
stulte
blandiri,
quasi
Deus
esset
approbator
scelerum
vestrorum.
Quidam
hoc
referunt
ad
populum,
non
debuerat
facere
iniquitatem.
Sed
dura
est
expositio
et
prorsus
aliena
a
contextu.
Alii
omnes
interpretes
exponunt
Deum
esse
iustum,
neque
iniquitatem
facere,
quia
legitimas
haberet
causas
exercendae
vindictae
contra
tam
sceleratum
populum.
Putant
igitur
prophetam
antevertere,
ne
Iudaei
obmurmurent
quasi
crudelis
vel
nimium
rigidus
esset
Dominus.
Non
faciet
iniquitatem,
hoc
est,
Dominus
etiamsi
gravissimas
poenas
de
vobis
exigat,
non
potest
tamen
in
iudicium
a
vobis
trahi,
et
frustra
litem
ei
obtenditis,
quia
semper
reperietur
iustus
Iudex.
Sed
illud
etiam
nimis
frigidum
est.
Teneamus
quod
iam
dixi,
prophetam
hic
per
speciem
ironiae
concedere
Iudaeis
Deum
habitare
inter
ipsos:
sed
postea
reiicere
in
eos
quod
putabant
sibi
esse
praesidio:
Deus
habitat
in
medio
vestri:
Fateor,
inquit:
sed
Deus
ipse
nonne
iustus
est?
Nolite
igitur
somniare
similem
esse
vobis,
qui
scelera
vestra
foveat.
Deinde
non
faciet
Deus
iniquitatem,
hoc
est,
non
poteritis
hoc
impetrare,
ut
sibi
ipse
renuntiet,
vel
mutet
naturam
causa
vestra.
Quorsum
ergo
habitat
Deus
in
medio
vestri?
Mane
mane
iudicium
suum
preferes}
in
lucem,
inquit,
hoc
est,
quotidie
Dominus
proferet
suum
iudicium.
Quomodo
autem
hoc
intelligi
debeat,
cras
fusius
disseremus.
Coepimus
heri
exponere
hanc
sententiam,
ubi
propheta
dicit
Deum
habitare
Ierosolymae,
sed
interea
esse
iustum,
nec
fieri
posse,
ut
se
adiungat
socium
improbis
et
sceleratis:
quia
non
mutabit
naturam
suam
in
hominum
favorem.
Iam
sequitur
:
Mane,
mane
proferet
iudicium
suum
in
lucem
:
quibus
verbis
intelligit,
vel
Deum
fore
vindicem
scelerum,
quae
videntur
quasi
fugere
eius
oculos,
quum
tardius
poenam
exigit:
vel
assiduum
esse
in
revocando
populo,
si
qua
attentio
esset
ad
doctrinam.
Si
prior
expositio
placeat,
sensus
erit:
Stulte
delitian
hypocritas
quantisper
Deus
ipsis
indulget:
quia
repente
tribunal
conscendet
ad
sumendam
de
ipsis
poenam.
Alii
tamen
referre
malunt
ad
poenas
|