|
31:53
53
PSALMUS
III.
54
Docet
sacra
historia
non
modo
regia
potestate
exutum
fuisse
Davidem,
sed
ab
omnibus
fere
desertum:
ut
totidem
fere
haberet
hostes,
quot
subditos.
Quanquam
enim
profugum
comitati
sunt
pauci
quidam
fideles
amici,
non
tam
corum
custodia,
quam
deserti
latebris
tutus
evasit.
Quare
non
mirum
est,
obiecta
illa
multitudine
fuisse
territum:
quia
nihil
magis
inopinatum
accidere
potuit,
quam
tam
subita
defectio.
Sed
rarae
fidei
signum
fuit,
quod
tanto
metu
perculsus,
querimoniam
suam
in
Dei
sinum
deponere
ausus
est.
Et
certe
hoc
unicum
sedandis
nostris
timoribus
remedium
est,
quidquid
nos
curarum
angit,
in
eum
reiicere:
sicuti
vicissim
qui
se
ab
eo
respici
non
putant,
prostratos
iacere
necesse
est.
Deinde
hostium
suorum
superbiam
clarius
et
magis
emphatice
exprimit,
quod
sibi
insultent
tanquam
perdito
ac
desperato.
Significat
autem
inde
illis
crevisse
audaciam,
quia
a
Deo
abiectum
esse
confiderent.
Forte
etiam
hic
verbis
obiique
notatur
eorum
impietas,
quod
pro
nihilo
ducerent
Dei
auxilium
in
rege,
quem
elegerat,
servando.
Atque
hoc
secundum
magis
probabile
est
:
neque
enim
Absalom
Dei
favorem
sibi
pollicitus
est,
sed
praeterita
eius
ratione,
victoriam
ex
suis
viribus
speravit.
David
ergo
eum
et
reliquos
ita
loquentes
consulto
inducit,
ut
ostendat
immani
et
barbaro
Dei
contemptu
in
furorem
animari,
ac
si
susque
deque
ducerent
quod
toties
mirabiliter
ereptus
esset
ex
maximis
periculis.
Nam
etsi
impii
dum
insurgunt
ad
nos
perdendos,
non
palam
eo
insolentiae
prorumpunt
ut
Dei
favorem
negent
quidquam
nobis
profuturum
:
quia
tamen
vel
fortunae
tribuunt
omnia,
vel
ut
quisque
viribus
pollet,
eum
statuunt
fore
victorem,
et
ideo
per
fas
et
nefas
intrepride
ruunt,
quod
illis
perinde
sit
Deum
habere
iratum,
vel
propitium:
hinc
constat
nihili
ab
eis
aestimari
illius
gratiam
et
ludibrio
haberi
fideles,
ac
si
nihil
prodesset,
sub
Dei
manu
et
custodia
esse.
Quod
vertunt
quidam:
multi
dicunt
de
anima
mea,
praesenti
loco
non
quadrat.
Nam
etsi
^5
hoc
sensu
interdum
capitur
apud
Hebraeos,
plus
tamen
aliquid
exprimere
nunc
David
voluit,
nempe
sua
praecordia
quodammodo
transfigi
hostium
ludibriis.
Ergo
anima
sedem
affectuum
mihi
significat.
Atque
huic
sententiae
ex
opposito
respondet
quod
alibi
videbimus
Ps.
35,
3:
Dic
animae
meae,
Salus
tua
ego
sum.
Docet
igitur
suo
exemplo
David,
quamvis
una
voce
totus
mundus
nos
ad
desperationem
impellat,
Deum
unum
potius
audiendum
esse,
ac
spem
salutis
ab
eo
promissae
semper
esse
intus
fovendam:
et
quia
animas
nostras
confodere
tentant
impii,
precibus
esse
confirmandas.
De
voce
Selah,
non
conveniunt
inter
se
Interpretes.
Quidam
tradunt
affirmationis
notam
esse,
tantundemque
valere
ac
Vere,
aut
Amen.
Alii
accipiunt
pro
saeculo.
Sed
quia
^-)D
attollere
significat,
probabilis
est
eorum
opinio
qui
hac
voce
elevationem
|