[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


31:53  53  PSALMUS  III.  54  Docet  sacra  historia  non  modo  regia  potestate  exutum  fuisse  Davidem,  sed  ab  omnibus  fere  desertum:  ut  totidem  fere  haberet  hostes,  quot  subditos.  Quanquam  enim  profugum  comitati  sunt  pauci  quidam  fideles  amici,  non  tam  corum  custodia,  quam  deserti  latebris  tutus  evasit.  Quare  non  mirum  est,  obiecta  illa  multitudine  fuisse  territum:  quia  nihil  magis  inopinatum  accidere  potuit,  quam  tam  subita  defectio.  Sed  rarae  fidei  signum  fuit,  quod  tanto  metu  perculsus,  querimoniam  suam  in  Dei  sinum  deponere  ausus  est.  Et  certe  hoc  unicum  sedandis  nostris  timoribus  remedium  est,  quidquid  nos  curarum  angit,  in  eum  reiicere:  sicuti  vicissim  qui  se  ab  eo  respici  non  putant,  prostratos  iacere  necesse  est.  Deinde  hostium  suorum  superbiam  clarius  et  magis  emphatice  exprimit,  quod  sibi  insultent  tanquam  perdito  ac  desperato.  Significat  autem  inde  illis  crevisse  audaciam,  quia  a  Deo  abiectum  esse  confiderent.  Forte  etiam  hic  verbis  obiique  notatur  eorum  impietas,  quod  pro  nihilo  ducerent  Dei  auxilium  in  rege,  quem  elegerat,  servando.  Atque  hoc  secundum  magis  probabile  est  :  neque  enim  Absalom  Dei  favorem  sibi  pollicitus  est,  sed  praeterita  eius  ratione,  victoriam  ex  suis  viribus  speravit.  David  ergo  eum  et  reliquos  ita  loquentes  consulto  inducit,  ut  ostendat  immani  et  barbaro  Dei  contemptu  in  furorem  animari,  ac  si  susque  deque  ducerent  quod  toties  mirabiliter  ereptus  esset  ex  maximis  periculis.  Nam  etsi  impii  dum  insurgunt  ad  nos  perdendos,  non  palam  eo  insolentiae  prorumpunt  ut  Dei  favorem  negent  quidquam  nobis  profuturum  :  quia  tamen  vel  fortunae  tribuunt  omnia,  vel  ut  quisque  viribus  pollet,  eum  statuunt  fore  victorem,  et  ideo  per  fas  et  nefas  intrepride  ruunt,  quod  illis  perinde  sit  Deum  habere  iratum,  vel  propitium:  hinc  constat  nihili  ab  eis  aestimari  illius  gratiam  et  ludibrio  haberi  fideles,  ac  si  nihil  prodesset,  sub  Dei  manu  et  custodia  esse.  Quod  vertunt  quidam:  multi  dicunt  de  anima  mea,  praesenti  loco  non  quadrat.  Nam  etsi  ^5  hoc  sensu  interdum  capitur  apud  Hebraeos,  plus  tamen  aliquid  exprimere  nunc  David  voluit,  nempe  sua  praecordia  quodammodo  transfigi  hostium  ludibriis.  Ergo  anima  sedem  affectuum  mihi  significat.  Atque  huic  sententiae  ex  opposito  respondet  quod  alibi  videbimus  Ps.  35,  3:  Dic  animae  meae,  Salus  tua  ego  sum.  Docet  igitur  suo  exemplo  David,  quamvis  una  voce  totus  mundus  nos  ad  desperationem  impellat,  Deum  unum  potius  audiendum  esse,  ac  spem  salutis  ab  eo  promissae  semper  esse  intus  fovendam:  et  quia  animas  nostras  confodere  tentant  impii,  precibus  esse  confirmandas.  De  voce  Selah,  non  conveniunt  inter  se  Interpretes.  Quidam  tradunt  affirmationis  notam  esse,  tantundemque  valere  ac  Vere,  aut  Amen.  Alii  accipiunt  pro  saeculo.  Sed  quia  ^-)D  attollere  significat,  probabilis  est  eorum  opinio  qui  hac  voce  elevationem   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci