|
48:527
527
IN
ACTA
APOSTOLORUM
528
sillae
nunquam
audivisse
vocem
de
Christo:
quia
illis
impune
non
cessit,
oblatam
salutis
gratiam
respuere
vel
cum
fastidio
negligere.
Hoc
praeterea
notandum
est
quosdam
ingenito
pietatis
semine
evangelium
expetere,
quod
auditum
mox
vel
fastidiunt
vel
non
sustinent.
Interea
evangelii
praedicatio,
qualemcunque
habeat
successum,
bonus
et
suavis
odor
est
Deo:
sive
homines
vivificet,
sive
occidat.
26.
Disputante
autem
eo.
Sperabat
Felix
delectationem
se
capturum
ex
Pauli
sermone:
sicuti
homines
novarum
rerum
cupidi
libenter
argutis
disputationibus
aures
suas
pascunt.
Simul
volebat
uxoris
desiderio
absque
sua
molestia
obsequi.
Nunc
sentire
cogitur
quam
minime
animo
conceperat
verbi
Dei
efficaciam,
quae
omnes
illi
delitias
excutit.
Ex
vinculis
disserit
Paulus
de
iudicio
Dei.
Qui
in
eum
vitae
et
necis
habebat
potestatem,
ac
si
coram
iudice
suo
staret,
totus
horrescit:
nec
aliud
invenit
solatium
quam
si
eum
e
conspectu
suo
submoveat.
Hinc
primum
discamus
quanta
vis
divini
spiritus
tum
in
corde,
tum
in
lingua
Pauli
viguerit.
Quia
sibi
in
Christi
nomine
loquendum
esse
videt,
non
submisse
agit:
sed
legatione
sibi
iniuncta
quasi
ex
superiore
loco
magnifice
fungitur,
et
se
reum
in
vinculis
teneri
oblitus
coeleste
iudicium
in
Christi
persona
exercet.
Iam
vero
quod
ita
pungitur
cor
Felicis
hominis
captivi
voce,
in
eo
quoque
se
exserit
spiritus
maiestas
quam
extollit
Christus:
Spiritus
ubi
venerit,
iudicabit
mundum,
ete.
et
illa
vis
prophetiae,
quam
celebrat
idem
Paulus
1
ad
Corinth.
14
(v.
24).
Item
impletur
quod
alibi
dicit,
verbum
Dei
non
fuisse
cum
eo
alligatum:
quod
non
modo
libere
et
intrepide
asseruit,
sed
quod
efficaciter
penetravit
in
corda
hominum,
et
quidem
in
sua
magnitudine
superbientium,
ac
si
e
coelo
fulminaret.
Rursus
notandum
est,
reprobos,
licet
eos
percellat
Dei
iudicium,
minime
tamen
solo
illo
terrore
ad
poenitentiam
renovari.
Afficitur
quidem
Felix,
Deum
fore
mundi
iudicem
audiens
:
sed
tribunal
eius,
quod
horret,
simul
fugitat:
ut
haec
ficta
sit
tristitia,
quae
salutem
minime
operatur.
Poenitentia
ergo
timorem
requirit,
qui
et
voluntarium
generet
peccati
odium,
et
hominem
Deo
sistat,
ut
libenter
sustineat
eius
verbo
iudicari.
Atque
hoc
veri
profectus
signum
est,
dum
medicinam
quaerit
peccator,
unde
inflictum
est
vulnus.
Praeterea
docet
hic
locus,
tunc
ad
vivum
examinari
homines
Dei
verbo,
dum
propositis
in
medium
vitiis
quibus
laborant,
revocantur
eorum
conscientiae
ad
futurum
iudicium.
Paulus
enim
de
iustitia
et
temperantia
disserens,
Felicis
ulcera
acriter
pupugit:
quum
et
homo
libidinosus
esset,
ac
prorsus
dissolutae
luxuriae,
et
ad
iniquitatem
proiectus.
27.
Sperans
ut
pecunia.
Quamvis
perspecta
esset
Felici
Pauli
integritas,
ut
eius
damnationem
Iudaeis
vendere
ipsum
puderet:
homo
tamen
ava-
|