|
48:526
de
ea
homo
profanus
tale
praeiudicium
statim
tulit,
ut
ipsum
quasi
ex
vinctorum
ordine
exemptum
sineret
familiariter
invisi
ia
suis
eorumque
officiis
iuvari.
Colligimus
etiam
ex
hoc
loco,
non
fuisse
a
suis
comitibus
et
reliqua
ecclesia
desertum
Paulum.
Quorsum
enim
attinuit
eius
familiaribus
aditum
dari,
nisi
praesto
essent,
ostenderent
se
sollicitos
cuperentque
officio
defungi?
Discamus
igitur
hoc
exemplo,
quoad
nobis
liberum
erit,
et
facultas
dabitur,
non
esse
ullo
solatii
genere
fraudandos
Christi
martyres,
dum
pro
evangelio
laborant.
25.
Felix
cum
Drusilla.
De
Felicis
avaritia
et
corruptelis
supra
aliquid
dictum
est.
Nunc
quod
ad
uxorem
eius
Drusillam
spectat,
monendi
sunt
lectores,
eam
maioris
Agrippae
(de
cuius
foedo
obitu
narravit
Lucas
cap.
12)
fuisse
filiam.
Desponsa
fuerat
Epiphani,
regis
Antiochi
filio.
Sed
quum
adolescens
iudaicos
ritus
suscipere
abnueret,
quod
se
facturum
promiserat,
frater
eius
minor
Agrippa
(cuius
proximo
capite
fiet
mentio)
post
mortem
patris
eam
Azizo
Emesenorum
regi
dedit
uxorem:
e
cuius
conturbernio
blanditiis
Felicis
abducta
fuit.
Nam
hic
singulari
eius
pulchritudine
captus,
Simonem
quemdam
Iudaeum,
genere
Cyprium,
subornavit,
qui
suis
lenociniis
ad
novas
nuptias
eam
pelliceret.
Perfectum
est
igitur,
ut
libidinosa
mulier
rupta
coniugii
fide
contra
legem
homini
incircumciso
nuberet.
Caeterum,
quamvis
se
inquinasset
profano
coniugio,
coniicere
tamen
ex
hoc
loco
promptum
est,
non
prorsus
deletum
fuisse
ex
eius
animo,
quem
ab
infantia
imbiberat
religionis
sensum.
Neque
enim
Felix
audiendi
Pauli
cupidus
fuisset,
nec
dignatus
colloquio,
nisi
in
uxoris
gratiam.
Non
exprimit
hoc
quidem
Lucas,
sed
Drusillam
nominans
satis
innuit,
in
eius
gratiam
vocatum
fuisse
Paulum,
ut
de
evangelio
dissereret.
Quamquam
eiusmodi
apostatas
curiositas
potius
quaedam
titillat
quam
sincerus
discendi
affectus
sollicitet.
Audivit
eum
de
fide.
Testis
est
haec
Pauli
confessio,
prius
ipsum
non
tacuisse
de
Christo,
quia
sibi
metueret,
vel
ut
se
substraheret
a
crucis
molestia:
sed
quia
nondum
maturum
erat
audientiae
tempus.
Quum
ad
tribunal
reus
citatus
esset,
de
obiectis
sibi
criminibus
respondere
ipsum
oportuit,
ut
postea
liber
et
solutus
foret
ad
profitendam
Christi
fidem.
Ergo
ubi
nunc
apertam
sibi
dicendi
ianuam
cernit,
praesidis
offensionem"
non
formidat,
nec
discrimine
terretur,
ut
astute
dissimulet
se
esse
Christianum.
Itaque
videmus
tam
infracta
constantia
fuisse
instructum,
quam
prudentia
et
iudicio.
Nec
unquam
evangelii
lucem
ab
eo
fuisse
consulto
suppressam,
sed
duntaxat
habitum
temporis
delectum.
Iam
hic
mirabile
Dei
consilium
notare
operae
pretium
est,
qui
vult
interdum
reprobis
evangelium
proponi:
non
ut
inde
quidquam
proficiant,
sed
magis
ut
reddantur
inexcusabiles.
Satius
fuisset
Felici
et
Dru-
|