|
20:526
S.
D.
Ne
mireris,
eximie
vir,
quod
hominem
mihi
tantum
ex
fama
notum
literis
meis
perinde
familiariter
aggredior,
ac
si
maior
inter
nos
consuetudo
mihi
aditum
patefaceret.
De
officio
meo
breviter
hoc
praefari
cogor,
quia
non
semper
ultro
accedunt
qui
tamen
sunt
ex
Christi
grege,
plerosque
esse
procul
quaerendos,
atque
ut
subterfugiant
invitandos
esse.
Ego
vero
adeo
in
excusanda
fiducia
anxie
non
laboro,
ut
mihi
persuadeam
officium
meum
tibi
et
gratum
fore
et
utile.
Certe
minime
vereor,
ne
tibi
quem
reverenter
coelestis
magistri
doctrinam
excipere
audio,
ludibrio
sit
mea
sedulitas:
dum
te
non
male
quidem
animatum,
sed
in
profundiore
luto
haerentem
incitare
studeo,
ut
paulo
alacrius
ad
metam
contendas.
Asperius
forte
quod
dicturus
sum,
tibi
videbitur:
sed
tamen
et
dictu
utile,
et
verissimum
esse
agnosces,
si
in
te
paulisper
descendens,
non
maius
esse
ignis
et
aquae
dissidium,
quam
locus
ille
quem
tenes
a
legitima
vocatione
procul
alienus
est.
Quanquam
non
tam
longa
vel
accurata
disputatione
te
vincendum,
quam
acribus
stimulis
pungendum
esse
arbitror,
ut
tibi
serio
displiceas
sub
illa
barbara
papatus
tyrannide,
qua
premuntur
communiter
alii
omnes.
Quam
difficile
sit
purum
atque
integrum
Deo
obsequium
praestare,
quisque
pro
se
experitur.
Tua
vero
peculiaris
est
ratio,
qui
iniustae
illius
et
sacrilegae
dominationis
satelles
esse
cogeris
ac
minister.
Disciplinae
quidem
praeesse
honorificum
est:
sed
vide
quam
strenue
in
purgandis
flagitiis
labores,
quae
pueris
quoque
ipsis
nota
sunt.
Tuum
est,
ut
de
ebrietate
aliisque
vitiis
taceam,
scortandi
licentiam
in
clero
cohibere:
nunc
tecum
reputa,
quam
in
hac
crassa
quae
omnibus
nota
est
obscoenitate
tolerabilis
sit
tua
dissimulatio.
Atque
ut
severissimus
sis
hac
in
parte
censor,
nempe
hoc
erit
operae
tuae
pretium,
ut
idolis
maneat
integer
cultus,
ut
sua
sacrilegia
exerceant
vestri
sacerdotes.
Praecipuam
enim
iurisdictionis
tuae
partem
in
hoc
sitam
esse
non
negabis,
ut
salva
sit
et
intacta
papatus
religio,
quam
scis
innumeris
corruptelis
scatere
Una
est
culpae
tuae
levatio,
quod
filiis
Dei
parcis,
ne
tyrannice
ad
superstitiones
per
te
cogantur.
Sed
quantumvis
tibi
humaniter
temperes,
invitas
tamen
ad
peccandum
quos
violenter
non
trahis.
Excipies,
tibi
id
non
esse
in
animo.
Sed
quid
tergiversando
proficies,
quum
res
ipsa
palam
clamitet,
quoties
tribunal
conscendis,
signum
erigi
tuendis
pollutionibus,
quae
totum
Dei
cultum
pervertunt?
Atque
ut
optime
te
geras,
simulas
tamen
nihil
te
velle
Satanae
derogare.
Fallor
enim
si
ultra
progrederis,
quam
ut
falso
praetextu
elabi
sinas
ex
laqueis,
quos
tamen
tendunt
aucupes
tui,
ad
omnes
animas
aeterno
exitio
implicandas.
Atqui
tuum
potius
erat
palam
abigere,
quod
adeo
non
praestas,
ut
silentio
tuo
prodantur,
ne
quid
gravius
dicam.
Ut
dicam
|