|
6:524
cardinales?
Dicant
igitur
quo
titulo
haberi
se
velint
legitimos
pastores,
qui
nullam
officii
partem,
vel
minimo
digito,
ne
in
speciem
quidem,
attingunt.
Verum,
ut
demus
haec
omnia
:
episcopum
esso,
qui
ab
omni
officii
sui
parte
in
totum
abstineat:
ecclesiam
esse,
quae
tam
verbi
ministerio,
quam
puro
sacramentorum
usu
careat:
quid
tamen,
ubi
omnia
contra
pugnant?
Iam
aliquot
saeculis
sedem
illic
habuerunt
impiae
superstitiones,
aperta
idololatria,
perversae
doctrinae:
ea
doctrinae
capita,
quibus
potissimum
christiana
religio
continetur,
eversa.
Prostitutis
ad
turpem
quaestum
aliasque
pollutiones
sacramentis,
extremo
ludibrio
habitus
fuit
Christus,
ut
iterum
quodammodo
crucifigeretur.
Eritne
illa
omnium
ecclesiarum
mater,
quae
adeo
nullam,
non
dico
faciem,
sed
ne
lineam
quidem
retinet
verae
[pag.
124]
ecclesiae,
ut
nervos
omnes
sanctae,
qup.e
inter
fideles
esse
debet,
communionis
absciderit?
Nunc
renascenti
evangelii
doctrinae
non
aliter
se
opponit
romanus
pontifex,
quam
si
de
capite
suo
ageretur.
An
non
eo
ipso
demonstrat,
non
aliter
salvam
sibi
fore
suam
sedem,
nisi
profligato
Christi
regno?
Novit
tua
Maiestas,
Caesar,
quantus
hic
mihi
dicendi
campus
pateat.
Verum,
ut
breviter
locum
hunc
concludam:
nego
apostolicam
esse
eam
sedem,
ubi
nihil
praeter
horrendam
apostasiam
visitur:
nego
vicarium
esse
Christi,
qui
evangelium
furiose
persequendo
Antichristum
se
esse
opere
demonstrat:
nego
esse
Petri
successorem,
qui
ad
demoliendum
quidquid
aedificavit
Petrus
toto
conatu
incumbit:
nego
caput
ecclesiae
esse,
qui
rescissam
a
Christo
vero
et
unico
capite
ecclesiam
sua
tyrannide
discerpit
ac
lacerat.
Ad
haec
omnia
mihi
respondeant,
qui
sic
alligatam
sedi
romanae
esse
volunt
ecclesiae
hierarchiam,
ut
papae
autoritati
certam
ac
testatam
evangelii
doctrinam
posthabere
non
dubitent.
Imo
nihil
respondeant
ipsi:
tantum
vos
expendite,
invictissime
Caesar
et
illustrissimi
Principes,
aequumne
an
iniquum
postulemus.
Hinc
quoque
procul
dubio
statuere
vobis
promptum
erit,
quam
non
audienda
sit
adversariorum
nostrorum
calumnia,
dum
impiae
temeritatis,
et
quasi
inexpiabilis
audaciae
nos
accusant,
quia
ad
purgandam,
tum
doctrinae,
tum
ceremoniarum
inquinamentis
ecclesiam,
non
exspectato
pontificis
romani
[pag.
125]
nutu,
aggressi
simus.
Id
vero
privatis
hominibus
fas
fuisse
negant.
At
vero,
quid
ab
eo
sperandum
erat,
quem
loco
cedere
oportebat,
ut
ecclesia
in
statum
meliorem
restitui
posset?
Deinde
quisquis
memoria
repetet,
quae
Lutheri
aliorumque
fuerint
initia,
qui
progressus,
nullam
a
nobis
purgationem
requiret.
Suppliciter,
quum
integra
adhuc
essent
omnia,
oravit
pontificem
Lutherus,
ut
gravissimis
ecclesiae
morbis
in
animum
induceret
me-
|