[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:523  DE  NECESSITATE  illo,  tanquam  unico  capite,  pendeant,  et  ad  ipsum  referantur:  in  qua  sic  inter  se  fraternam  societatem  colant,  ut  non  alio  nodo,  quam  eius  veritate,  sint  colligati:  tum  vero  nullo  non  anathemate  dignos  fatear,  si  qui  erunt,  qui  non  eam  reverenter  summaque  obedientia  observent.  Haec  vero  mendax  hierarchiae  larva,  qua  superbiunt,  quid  omnino  habet  simile?  Unus  principatum,  Christi  vice,  tenet  pontifex  romanus,  qui  absque  lege  et  modo,  tyrannico  more,  imo  dissolutiore  impudentia,  quam  tyrannus  quisquam,  dominatur.  Reliquum  corpus  ad  illius  magis  normam,  quam  Christi,  compositum.  Exstinctum  [pag.  122]  illud  lumen,  de  quo  loquitur  Cyprianus  :  praeclusa  fontis  scaturigo  :  denique,  sola  arboris  proceritas,  a  radice  praecisa,  ostentatur.  Non  abs  re  est,  scio,  quod  de  asserendo  romanae  sedis  primatu  ita  laborant  adversarii:  in  quo  scilicet  consistere,  et  se,  et  sua  omnia,  animadvertunt.  Sed  vestrum  est,  invictissime  Caesar  et  illustrissimi  Principes,  dispicere  ac  praecavere^  ne  vobis,  sicut  imperitis  facere  soliti  sunt,  inani  fuco  illudant.  Principio  hunc  quem  iactant  primatum,  nulla  Dei  autoritate,  sed  nudo  hominum  arbitrio  constitutum  fuisse,  iam  fateri  ipsi  quoque  coguntur.  Saltem  id  quum  ostendimus,  etiamsi  non  palam  assentiantur,  contra  tamen  pugnare  quodammodo  eos  pudet.  Fuit  quidem  tempus,  quum  audacter  scripturae  testimoniis,  ad  tam  crassi  mendacii  confirmationem  abuterentur:  sed  ubi  comminus  certatum  fuit,  facile  fuit  excutere  de  eorum  manibus  festucas,  quas  pro  gladiis  procul  ostentaverant.  Itaque  Dei  verbo  destituti,  confugiunt  ad  vetustatis  subsidium.  Sed  inde  etiam  nullo  negotio  eos  depellimus.  Paulatim  enim  emersisse  romanos  pontifices  ad  hoc  honoris  fastigium,  quod  ab  annis  circiter  quadringentis  occuparunt,  vel  potius  astu  partim  et  malis  artibus  obrepsisse,  partim  violenter  irrupsisse,  tum  sanctorum  patrum  scripta,  tum  acta  conciliorum,  tum  historiae  planum  faciunt.  Verum  ut  illis  utrumque  remittamus:  ut,  inquam,  nobis  concedentibus  obtineant,  et  collatum  divinitus  romanae  sedi  primatum,  et  confirmatum  perpetuo  veteris  ecclesiae  [pag.  123]  consensu  fuisse:  tunc  tamen  demum  his  esset  locus,  si  Roma  et  veram  ecclesiam  haberet,  et  verum  episcopum.  Neque  enim  stabit  sedis  honor,  ubi  nulla  amplius  erit  sedes.  Obsecro,  qua  in  re  episcopum  se  praestat  pontifex  romanus,  ut  talis  a  nobis  censeatur?  Notum  est  illud  Augustini:  Episcopatum  officii  nomen  esse,  non  honoris.  Et  has  esse  episcopi  partes  definiunt  veteres  synodi,  pascere  verbi  praedicatione  populum,  sacramenta  administrare,  clerum  et  populum  continere  in  sancta  disciplina,  et  ne  ab  his  distrahatur,  profanis  omnibus  huius  saeculi  curis  se  abdicare.  Episcopo  adiutores  in  his  omnibus  debent  esse  presbyteri.  Quid  horum  facere  se  simulant  papa  et   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci