|
6:522
perturbatio,
nisi
autoritas
deferatur
iis
qui
praesunt.
Constet
ergo
suus
pastoribus
honor:
sed
ita,
ne
quid
imminuat
ex
summo
Christi
imperio:
cui
et
illos,
et
omnes
ad
unum,
subesse
oportet.
Hac
enim
conditione
se
olim
israeliticae
ecclesiae
regimen
dedisse
[pag.
120J
sacerdotibus,
testatur
Deus
per
Malachiam
(2,
7),
ut
factae
cum
illis
pactionis
fidem
praestarent.
Nempe,
ut
labia
eorum
custodirent
scientiam,
ut
legem
populo
exponerent.
Huic
pactioni
quum
minime
tunc
starent
sacerdotes,
foedus
suum,
illorum
perfidia
abrogatum,
iamque
irritum
esse,
^
pronunciat.
Falluntur,
si
alia
se
lege
collocatos
in
ecclesiae
regimine
arbitrantur,
quam
ut
veritatis
Dei
ministri
sint
ac
testes.
Quamdiu
ergo,
contra
officii
sui
legem
ac
formulam,
bellum
cum
Dei
veritate
gerere
pergent,
ne
sibi
potestatem
usurpent,
quam
Deus
non
nisi
sub
ea
quam
diximus
conditione,
vel
olim
sacerdotibus,
vel
nunc
episcopis
contulit.
Verum,
quia
ecclesiae
communionem
in
illo
regiminis
genere,
quod
ipsi
sibi
finxerunt,
inclusam
esse
persuasi
sunt,
eo
solo
vicisse
sibi
videntur,
quum
nobis
alienationem
a
romana
sede
obiiciunt.
Nobis
vero
de
primatu
romanae
sedis,
quo
tantopere
gloriantur,
non
est
difficilis
responsio.
Sed
eam
disputationem,
tum
quia
nimis
prolixa
foret,
tum
quia
copiose
tractata
est
a
nostris
hominibus,
hic
non
ingrediar.
Tantum
hoc
a
vobis
postulabo,
invictissime
Caesar
et
illustrissimi
Principes,
ut
Cyprianum
audiatis
disserentem,
ex
quo
potius
ordine
aestimanda
sit
vobis
vera
ecclesiae
communio,
quam
ad
solum
romanum
pontificem
adversarii
nostri
revocant.
Nam
ubi
ecclesiasticae
concordiae
fontem
constituit
in
solo
Christi
episcopatu,
cuius
a
singulis
in
solidum
partem
teneri
affirmat,
postea
subiungit:
])
Ecclesia
una
[pag.
121]
est,
quae
in
multitudinem
latius
incremento
foecunditatis
extenditur:
quo
modo
solis
radii
multi
sed
lumen
unum,
rami
arboris
multi
sed
robur
unum
tenaci
radice
fundatum,
et
de
fonte
uno
rivi
plurimi
defluunt:
numerositas
licet
diffusa
videatur
exundantis
copiae
largitate,
unitas
tamen
manet
in
origine.
Avelle
radium
solis
a
corpore,
divisionem
unitas
non
capit.
Ab
arbore
frange
ramum,
fructus
germinare
non
poterit.
A
fonte
praecide
rivum,
praecisus
arescit.
Sic
et
ecclesia
Domini
luce
perfusa
per
totum
orbem
porrigitur:
unum
tamen
lumen
est,
quod
ubique
diffunditur,
nec
corporis
unitas
separatur.
Proinde
haereses
et
schismata
inde
oriri
pronunciat,
quod
ad
veritatis
originem
non
reditur,
nec
caput
quaeritur,
nec
coelestis
magistri
doctrina
servatur.
Talem
nobis
hierarchiam
si
exhibeant:
in
qua
sic
emineant
episcopi,
ut
Christo
subesse
non
recusent:
ut
ab
1)
De
simplicitate
praelatorum.
|