|
48:522
Proinde
hanc
quoque
accusationis
partem
diluit
Paulus:
et
quidem
eo
modo,
ut
evangelii
fidem
non
attingat:
quia
tunc,
ut
diximus,
nondum
opportuna
erat
eius
confessio.
Sed
quid
hoc
est,
quod
colere
se
Deum
fatetur
secundum
viam,
quam
vocant
haeresim?
Quidam
putant
instar
concessionis
hoc
esse
additum:
quia
quod
iudicio
et
rectae
electioni
tribui
debebat,
in
malam
partem
trahebant
hostes:
ac
si
dixisset
Paulus,
haeresim
quidem
vocari
quam
sequutus
erat
religionis
formam,
sed
immerito.
Atqui
quum
neque
apud
Iudaeos
neque
apud
gentes
tunc
infame
esset
illud
nomen,
probabile
non
est
apud
profanum
hominem
de
ea
re
causam
dici,
quam
laudi
potius
quam
vitio
passim
ducebant.
Quum
inter
Christianos
sermo
est,
detestabiles
iubet
haberi
haereticos
spiritus
Dei:
et
ab
haeresibus
cavendum
esse
docet,
quia
pestiferam
ecclesiae
dissipationem
afferant.
Ergo
in
populo
Dei,
cuius
salus
in
fidei
unitate
consistit,
res
minime
ferenda
est.
Sed
quia
Iudaei
tunc
palam
gloriabantur
suis
sectis,
supervacua
fuit
illa
quam
nuper
diximus
excusatio.
Restat
igitur
vel
ut
se
Pharisaeum
esse
intelligat,
vel
ut
haeresim
vocet
iudaicam
religionem,
vel
absque
sinistra
nota
evangelii
professionem:
quia
ab
omnium
gentium
usu
et
consuetudine
distinctae
erant.
Quando
se
prius
Pharisaeum
confessus
est,
nihil
erit
absurdi,
si
dicamus
idem
nunc
repetere:
praesertim
quum
paulo
post
de
resurrectione
mortuorum
fiat
mentio.
Caeterum,
quia
primum
hoc
caput
confessionem
solum
continet
de
cultu
Dei
patrii,
mihi
potius
in
genere
notari
videtur
iudaica
religio,
vel
quae
inde
fluebat
christiana
fides.
Romanus
civis
erat
Paulus,
tamen,
ut
oriundus
erat
a
Iudaeis,
fatetur
se
in
religione
manere
quam
a
patribus
didicerat.
Atque
huc
pertinet
adverbium
similitudinis.
Rem
enim
notam
demonstrat:
nempe
cultus
speciem,
cui
addicti
erant
Iudaei.
Dei
patrii
nominatim
meminit,
quia
homini
romano,
nisi
origine
Iudaeus
fuisset,
transire
ad
legis
doctrinam
fas
non
erat.
Adversarios
etiam
perstringit,
a
quibus
tam
crudeliter
impetitur:
quum
tamen
utrinque
in
unius
Dei
cultu
consentiant.
Ego,
inquit,
secundum
morem
a
maioribus
traditum,
non
secus
ac
ipsi,
Deum
colo.
Nec
obstat
quod
a
caeremoniis
legalibus
desciverat
contentusque
erat
spirituali
Dei
cultu.
Satis
enim
habet
Paulus
impietatis
maculam,
quae
in
ipsum
falso
coniecta
erat,
abstergere.
Itaque
ridiculi
sunt
papistae,
qui
Pauli
suffragio
quamlibet
vetustatem
probari
fingunt.
Nos,
inquiunt,
patrium
Deum
cum
Paulo
colimus,
ut
nobis
consuetudo
per
manus
est
tradita.
Quasi
vero
vel
ipsis
iudicibus,
eundem
clypeum
Turcis
et
Iudaeis
contra
fidem
Christi
opponere
sufficiat.
At
vero
nihil
minus
propositum
apostolo
fuit
quam
religionem
simpliciter
in
maiorum
autoritate
fundare,
et
pietatem
suam
patrocinio
tueri
quod
omnibus
gentium
super-
|