|
6:521
REFORMANDAE
ECCLESIAE.
notum
est
illud
[pag.
118]
Ieremiae:
frustra
verbis
mendacibus
gloriari
impios
sacerdotes,
dum
clamitant:
tempium
Domini,
templum
Domini,
templum
Domini:
quum
ex
templo
Domini
speluncam
latronum
fecerint
(Ier.
7,
4).
Similiter
ecclesiae
unitatem,
qualis
a
Paulo
describitur,
testamur
nobis
esse
sacrosanctam,
et
anathema
pronunciamus
adversus
omnes,
qui
eam
ullo
modo
violaverint.
Ab
hoc
itaque
principio
unitatem
ducit
Paulus,
quod
unus
sit
Deus,
una
fides,
unum
baptisma:
quod
unus
sit
omnium
pater,
qui
nos
in
spem
unam
vocaverit
(Ephes.
4,
5).
Tunc
ergo
unum
erimus
corpus,
ut
unus
spiritus,
quemadmodum
illic
praecipit,
si
uni
Deo
adhaereamus,
idque
fidei
nodo
inter
nos
colligati.
Porro
memoria
repetendum
quod
alibi
dicit:
fidem
esse
ex
Dei
verbo
(Rom.
10,
17).
Sit
ergo
hoc
constitutum,
tunc
constare
inter
nos
sanctam
unitatem,
quum
in
pura
doctrina
consentientes
in
unum
Christum
coalescimus.
Et
sane,
si
in
quamlibet
doctrinam
conspirare
sufficeret,
quo
iam
indicio
amplius
a
profanis
impiorum
factionibus
Dei
ecclesia
discerneretur?
Quamobrem
paulo
post
subiungit
apostolus,
ad
aedificationem
ecclesiae
institutum
esse
a
Christo
ministerium,
donec
perveniamus
in
fidei
unitatem,
hoc
e&t,
agnitionem
filii
Dei:
ne
simus
amplius
pueri,
qui
circumferamur
quolibet
vento
doctrinae,
sed
veritatem
sectantes
in
caritate,
crescamus
in
illum
qui
est
caput
(Ephes.
4,
14).
Poteratne
apertius
totam
ecclesiae
unitatem
includere
in
sancta
verae
doctrinae
concordia,
quam
dum
ad
Christum,
ad
fidem,
[pag.
119]
quae
eius
agnitione
continetur,
ad
veritatis
obedientiam
revocat?
Neque
vero
hoc
longa
demonstratione
opus
habet
apud
eos,
qui
ecclesiam
cogitant
ovile
illud
esse,
cui
solus
Christus
praeest:
ubi
una
eius
vox
auditur
et
discernitur
ab
alienorum
voce.
Atque
id
quoque
alibi
confirmat,
quum
pro
Romanis
Deum
precatur,
ut
unum
sentiant
omnes,
sed
secundum
Christum:
ut
unanimes
honorent
Deum
(Rom.
15,
5).
Froinde
ad
Christum
accedant
adversarii
nostri
primum,
et
tunc
reos
schismatis
nos
faciant,
quod
ab
ipsis
in
doctrina
dissidere
ausi
simus.
Quum
vero
iam
planum
fecerim,
profligatum
esse
Christum
ex
eorum
contubernio,-exterminatam
esse
evangelii
eius
doctrinam,
hoc
tantum
in
nobis
accusant,
quod
Christo
potius
adhaereamus,
quam
sibi.
Cui
enim,
obsecro,
persuadeant,
quicunque
abduci
a
Christo
eiusque
veritate
recusent,
ut
se
in
hominum
tradant
potestatem,
eos
schimaticos,
et
ab
ecclesiae
consortio
tranfugas
esse?
Fateor
certe,
honorem
habendum
esse
sacerdotibus,
et
magnum
esse
periculum
in
despectu
ordinariae
potestatis.
Quare,
si
non
temere
ordinariae
potestati
resistendum
esse
dixerint,
non
difficulter
subscribimus.
Neque
enim
rudes
adeo
sumus,
quin
videamus
quanta
sit
futura
|