|
48:521
521
CAPUT
XXIV.
522
fatebitur,
ut
eleemosynas
afferret
in
subsidium
inopiae
fratrum.
Sed
facilis
est
excusatio,
quod
necesse
non
habuit
rationem
adventus
sui
reddere.
Tantum
de
polluta
religione
se
in
transcursu
purgare
voluit.
Quare
ut
aliud
fuerit
expeditionis
susceptae
consilium,
hoc
semper
verum
est,
non
alio
animo
venisse,
nisi
ut
se
Dei
cultorem
profiteretur,
ac
sanctitatem
quoque
templi
adoratione
sua
approbaret
Altera
quaestio
magis
perplexa
est,
quomodo
se
dicat
venisse
adorandi
causa,
quum
iam
abolita
esset
templi
religio,
et
sublatum
omne
templi
discrimen.
Hic
quoque
respondeo,
quamvis
suum
consilium
non
exponat,
nihil
tamen
falsum
simulare.
Neque
enim
Christi
fidelibus
vetita
erat
in
templo
adoratio,
modo
ne
sanctitatem
loco
affigerent:
sed
libere
nulloque
locorum
delectu
puras
manus
tollerent.
Licuit
Paulo,
quum
Ierosolymam
venisset,
testandae
pietatis
suae
causa
templum
ingredi
et
illic
solennes
obire
cultus
divini
ritus:
quia
a
superstitione
purus
erat:
modo
ne
expiationes
susciperet
evangelio
contrarias.
Non
ergo
eum
impulit
religio,
ut
Ierosolymam
veniret
ex
legis
praescripto,
quasi
sanctuarium
facies
Dei
esset
ut
olim:
ab
adoratione
tamen
externa,
quae
apud
homines
pietatis
testimonium
foret,
non
abhorruit.
12.
13.
Cum
aliquo
disputantem.
Nihil
horum
negare
necesse
habuit
Paulus,
si
fecisset:
quia
defendere
poterat
recte
factum.
Unus
fuerat
e
scribis,
qui
quotidie
disputabant.
Nec
vero
aut
lege
aut
usu
prohibebantur,
quin
docendi
causa
se
turmatim
colligerent.
Imo
in
hunc
finem
per
varia
urbis
loca
dispositae
erant
synagogae,
in
quibus
suos
conventus
agerent.
Adde
quod
sciebat
tam
a
Christo
quam
apostolis
id
esse
factum.
Retorquere
etiam
obiectum
crimen
in
adversarios
promptum
erat,
quibus
hic
mos
erat
quotidianus.
Sed
quia
nihil
aliud
agitur
in
praesentia,
nisi
ut
hostium
calumnias
refellat,
et
coarguat
temere
ac
de
nihilo
impetum
in
se
factum
ab
importunis
hominibus:
de
iure,
ut
loquuntur,
non
disserit,
sed
tantum
de
facto.
Praesertim
in
hoc
incumbit,
ut
fumum
illius
calumniae
discutiat,
quod
delatus
fuerat
tanquam
turbae
concitator.
Ideo
concludit
se
falso
et
iniuste
accusatum
:
quia
nunquam
probabunt
adversarii
quae
in
iudicium
adduxerant.
Hoc
ad
absolutionem
satis
valere
debuerat,
improbis
mendaciis
onerari,
in
quo
ne
minima
quidem
haerebat
suspicio.
14.
Confiteor
autem.
Quia
impietatem
Paulo
obiecerant
et
templi
profanationem,
nunc
se
ab
utroque
purgat,
ut
intelligat
Felix
sola
malevolentia
impelli
adversarios.
Nam
etsi
falsa
sit
ac
praepostera
quae
obtenditur
religio,
saepe
tamen
aliquid
favoris
apud
homines
parum
attentos
invenit
eius
studium.
Quare
timendum
erat
ne
Felix,
si
quid
.sinistri
suspicatus
esset
de
Paulo,
non
modo
sacerdotum
zelo
ignosceret,
sed
etiam
concederet
quod
petebant.
|