|
6:520
fuit,
ut
se
Christi
servos
profiterentur,
synagogae
bellum
denunciare?
Et
tamen
sacerdotii
nondum
amiserant
gradum
aut
honorem.
Atqui,
inquient,
sic
in
doctrina
dissidebant
tum
apostoli,
tum
prophetae,
ab
impiis
sacerdotibus,
ut
in
sacrificiis
et
precibus
communionem
interea
cum
illis
colerent.
Fateor:
quum
ad
idololatriam
non
cogerentur.
Sed
quem
prophetarum
legimus
unquam
sacrificasse
in
Bethel?
quem
etiam
piorum
impuris
sacrificiis
putamus
communicasse,
quum
templum
ab
Antiocho
pollutum,
et
profanae
illic
caeremoniae
introductae
essent?
Summa
huc
spectat,
ut
servos
Domini
intelligatis
inanem
ecclesiae
titulum
nunquam
morari
solitos
fuisse,
quum
ad
stabiliendum
impietatis
regnum
obtenderetur.
Proinde,
non
satis
est
ecclesiam
iactare,
sed
adhibendum
est
iudicium:
ut,
quae
sit
vera
ecclesia,
et
qualis
sit
eius
unitas,
noverimus.
Hoc
autem
primum
omnium
est,
ne
ecclesiam
a
Christo
capite
suo
separemus.
Christum
quum
dico,
coniunctum1)
intelligo
cum
evangelii
sui
doctrina,
quam
suo
sanguine
obsignavit.
Ergo
ut
se
veram
esse
[pag.
117]
ecclesiam
persuadeant
adversarii,
ante
omnia
puram
Dei
doctrinam
apud
se
esse
ostendant
oportet.
Atque
id
est,
quod
saepe
dicimus,
perpetua
bene
ordinatae
ecclesiae
insignia
esse,
sanam
doctrinae
praedicatio-nem
et
purum
sacramentorum
usum.
Fundatam
enim
eam
esse
in
prophetica
et
apostolica
doctrina
quum
testetur
Paulus
(Ephes.
2,
20),
nisi
hoc
fundamento
fulciatur,
ruere
extemplo
necesse
est.
Venio
ad
nostros
adversarios.
Christum
a
suis
partibus
stare,
magnifice
iactant
illi
quidem:
sed
tunc
illis
fides
demum
habebitur,
si
eum
in
verbo
suo
exhibeant.
Ecclesiae
vocem
identidem
inculcant.
Sed
quaerimus,
ubinam
sit
illa
doctrina
quam
Paulus
unicum
facit
ecclesiae
fundamentum.
Videt
iam
prosecto
Maiestas
tua,
Caesar,
multum
interesse,
veritate
ecclesiae,
an
nomine
arment
se
hostes
nostri
ad
nos
obruendos.
Ab
ecclesia,
communi
fidelium
omnium
matre,
columna
et
firmamento
veritatis,
qui
discedunt,
eos
a
Chribto
etiam
deficere,
nos
aeque
fatemur
atque
ipsi
:
sed
ecclesiam
requirimus,
quae
filios
suos
incorruptibili
semine
ad
immortalitatem
gignat:
quae
genitos
alat
spirituali
cibo
(semen
autem
illud,
ac
cibus
ille,
verbum
Dei
est)
:
quae
puram
et
integram
custodiat
suo
ministerio
veritatem
illam,
quam
Deus
in
eius
sinum
deposuit.
Illa
nota
est
minime
dubia,
minime
fallax:
quam
Deus
ipse
ecclesiae
suae
impressit,
ut
inde
dignosceretur.
Num
videmur
iniquum
postulare?
Ubi
ergo
nihil
exstat
tale,
nulla
illic
relucet
ecclesiae
facies.
Si
nomen
obtenditur,
1)
coniunctum:
ste
habent
princeps,
Gallasius
et
versio
galhca.
Caeterae
legunt,
contentum
|