6:519  DE  NECESSITATE  hominum  libri.  Nunc  autein  breviter  sibi  responsum  habeant:  nos  nec  ab  ecclesia  dissidere,  nec  ab  eius  communione  esse  alienos.  Sed  quia  specioso  1110  ecclesiae  titulo,  etiam  piis  alioqui  et  cordatis  perstringere  oculos  solent,  te,  invictissime  Caesar,  vosque  illustrissimi  Principes,  obtestor,  primum  ut  deposito  omni  praeiudicio  alteram  defensioni  nostrae  aurem  integram  praebeatis:  deinde,  ne  protinus  audito  ecclesiae  nomine  terreamini,  ut  memineritis,  tale  omnino  cum  larvata  sui  saeculi  ecclesia  prophetis  et  apostolis  fuisse  certamen,  quale  nobis  cum  pontifice  romano  totaque  eius  cohorte  esse  hodie  videtis.  Quum  illi  Dei  mandato  in  idololatriam,  superstitiones,  templi  sacrorumque  pollutionem,  in  sacerdotum  socordiam  ac  torporem,  in  omnium  avaritiam,  crudelitatem  et  libidines  liberius  inveherentur,  continuo  illis  [pag.  115]  regerebatur  quod  hodie  semper  in  ore  habent  adversarii  nostri:  eos  a  communi  sententia  discedendo  ecclesiae  scindere  unitatem.  Erat  tunc  ordinarium  ecclesiae  regimen  penes  sacerdotes,  quod  non  temere  arrogaverant  ipsi  sibi,  sed  Deus  illis  lege  sua  contulerat.  Longum  esset  in  singulis  hoc  ostendere.  Uno  igitur  Ieremiae  exemplo  simus  contenti  (Ier.  18,  18).  Erat  1111  cum  toto  sacerdotum  collegio  negotium.  Haec  ad  eum  impetendum  erant  illorum  arma:  Venite,  conspiremus  adversus  Ieremiam.  Non  enim  lex  a  sacerdote  peribit,  nec  consilium  a  sene,  nec  sermo  a  propheta.  JErat  illic  summus  sacerdos,  cuius  non  stare  iudicio  capitale  erat.  Totum  ordinem,  cui  Deus  ipse  israeliticae  ecclesiae  gubernacula  tradiderat,  sibi  consentientem  habebat.  Si  ecclesiae  unitatem  violat,  qui  sola  Dei  veritate  instructus  ordinariae  se  potestati  opponit,  schismaticus  erit  propheta,  qui  nihil  eiusmodi  minis  fractus  fuit,  quominus  bellum  cum  sacerdotum  impietate  gerere  constanter  persisteret.  Stare  a  nobis  aeternam  Dei  veritatem,  a  prophetis  et  apostolis  praedicatam,  parati  sumus  ostendere:  atque  adeo  cuivis  intelligere  promptum  est.  Sed  hoc  tantum  ariete  repellimur,  quod  discessionem  ab  ecclesia  nulla  causa  excuset.  Nos  vero  id  fieri  a  nobis  pernegamus.  Quid  habent,  quo  nos  urgeant?  Prorsus  nihil:  nisi  quod  ordinarium  habent  ecclesiae  regimen.  At  quanto  meliori  iure  hoc  dictitabant  Ieremiae  hostes?  Nam  tunc  saltem  manebat  adhuc  sacerdotii  lex  a  Deo  constituta,  ut  certa  esset  illorum  vocatio.  Qui  hodie  praesules  vocantur,  [pag.  116]  nullis,  nec  divinis  nec  humanis  legibus,  approbabunt  suam  vocationem.  Sint  tamen  pares.  Nisi  reum  schismatis  ante  peregerint  sanctum  prophetam,  nihil  adversum  nos  proficient  fucoso  illo  ecclesiae  nomine.  Illum  unum,  exempli  gratia,  nominavi.  Sed  reliqui  omnes  eandem  se  pugnam  sustinuisse  testantur,  quum,  ad  eos  obruendos,  ecclesiae  titulo  abuterentur  impii  sacerdotes.  Quid  apostoli?  an  non  illis  necesse