|
6:518
quum
sacras
oblationes
perperam
consumi
a
sacerdotibus
animadverteret
l
quaestorem1)
suum
praefecerit
rationibus
reposcendis
(2
Par.
24,
l
l
)
.
Et
tamen
illi
erant
sacerdotes,
quibus
ordinariam
administrationem
Deus
mandaverat.
Quid
ergo
cum
iis
agendum,
qui
nec
funguntur
legitimo
ministerio,
nec
templi
modo
instaurationem,
sicub
illi,
negligunt,
sed
ad
diruendam
ecclesiam
nervos,
opesque
omnes
impendunt?
[pag.
113]
Verum
administratio
qualis?
dicet
quispiam.
Sane,
ut
non
penitus
reprehensione
careat,
longe
saltem
et
melior
et
sanctior,
quam
in
hostium
nostrorum
partibus.
Inde
saltem
aluntur
veri
ministri,
qui
populum
salutis
doctrina
pascant:
quum
antehac
nudae
ac
destitutae
a
pastoribus
ecclesiae,
sumptu
tamen
alimentorum
gravarentur.
Ubicunque
scholae
erant
aut
ptochotrophia,
manent:
aucti
etiam
alicubi
reditus,
nusquam
imminuti.
Multis
etiam
locis
in
vicem
monasteriorum
instituta
ptochotrophia,
quae
ante
non
fuerant,
alicubi
etiam
erectae
novae
scholae,
ubi
non
magistris
tantum
ordinata
sunt
stipendia,
sed
pueri
quoque
in
eam
spem
educantur,
ut
postea
ecclesiae
serviant.
Denique
multa
commoda
in
commune
percipiunt
ecclesiae
ex
iid
opibus,
quas
sacerdotes
et
monachi
prius
soli
heluabantur.
Neque
exigua
portio
in
sumptus
extraordinarios
absumitur:
qui
tamen
optimo
iure
in
rationem
venire
debent.
Certum
est,
multo
plus
consumi,
rebus
ita
confusis,
quam
si
composito
certo
ordine
inter
ecclesias
conveniret.
Eiusmodi
impensas,
quae
non
privati
compendii
gratia,
sed
in
publicam
ecclesiae
necessitatem
fiunt,
nostris
principibus
ac
civitatibus
non
ferri
expensas,
perquam
iniquum
foret.
Praeterea
non
subducunt
adversarii
rapinas
illas
et
iniustas
exactiones,
quibus
ecclesiae
sub
sacrificis2)
expilabantur,
nunc
autem
sunt
sublevatae.
Verum
ob
unam
causam
prope
supervacua
est
tota
haec
disputatio:
quod
iam
ante
triennium
testati
sint
nostri
principes,
moram
se
[pag.
114]
nullam
in
restitutione
facturos,
modo
in
eundem
se
ordinem
cogi
patiantur,
qui
et
amplius
multo,
idque
minus
honesto
colore
detinent,
et
in
administratione
multo
dissolutius
peccant.
Habet
igitur
tua
Maiestas,
invictissime
Caesar,
eos
sua
promissione
obstrictos.
Exstat
etiam
in
manibus
hominum
libellus:
ut
ad
doctrinae
consensionem
ea
res
non
debeat
esse
impedimento.
Ultimum
ac
praecipuum,
quo
nos
gravant,
crimen
est
factae
ab
ecclesia
discessionis.
Atque
hic
ferociter
nobis
insultant,
quod
nulla
causa
sit,
cur
abrumpere
liceat
ecclesiae
unitatem.
Verum,
quantum
nobis
faciant
iniuriae,
testes
sunt
nostrorum
1)
Beza
mendose
scripsit
quaestum,
quod
deinceps
servatum
est.
2)
Idem:
sacrificiis.
33*
|