|
6:515
DE
NECESSITATE
enim
est
ab
institutione
Christi
haec
ratio.
Caeterum,
quum
tot
publica
dedecora
ante
omnium
oculos
versentur,
illic
cessat
excommunicatio.
Et
adhuc
nobis
ἀταξίαν
exprobrare
audent,
apud
quos
omnia
sic
sunt
dissipata?
Quanquam
nihil
eorum
accusatione
iuvamur
si
in
eodem
sumus
reatu.
Sed
enim
non
huc
pertinebant,
quae
hactenus
dixi,
ut
crimen,
quo
nos
infamant,
in
eos
retorquendo,
a
nobis
abstergerem:
1)
sed
ut
ostenderem
qualis
fuerit
eximia
illa
dibciplina,
quam
a
nobis
labefactatam
fuisse
conqueruntur.
Si
facere
comparationem
libeat,
,non
veremur,
quin
aliquando
saltem
ordinatior
ab
omnibus
piis
iudicetur
nostra
qualiscunque
dissipatio,
quam
totus
eorum
ordo
quo
gloriantur.
Non
blandior
malis
nostris,
quum
haec
dico.
Scio
quam
multa
desiderari
in
nobis
possint.
Et
certe,
si
hodie
nos
Deus
vocaret
ad
calculum,
difficilis
esset
excusatio:
sed
quum
hostibus
nostris
respondendum
est,
meliorem
[pag.
108]
habemus
causam,
et
faciliorem
victoriam
quam
vellemus.
Similis
impudentia
est,
quod
diripi
apud
nos
ecclesiae
opes
et
in
profanos
usus
converti
clamitant.
Si
nihil
hic
apud
nos
peccari
dixero,
mentiar.
Et
sane,
raro
tantae
rerum
conversiones
fiunt,
quin
secum
trahant
aliquid
incommodi.
Si
quid
igitur
hic
peccatum
est,
non
excuso.
Caeterum,
qua
fronte
nobis
crimen
hoc
adversarii
intendunt?
Ecclesiae
facultates
in
alienos
usus
convertere,
sacrilegium
esse
dicunt.
Assentior.
Adifciunt,
fieri
hoc
a
nobis.
Excipio,
nos
minimo
subterfugere,
quin
pro
nobis
respondeamus:
modo
ipsi
quoque
ad
causam
dicendam
vicissim
parati
veniant.
Mox
igitur
de
nobis:
interea
videamus
quid
ipsi
faciant.
De
episcopis
nihil
dico,
nisi
quod
omnes
vident,
eos
non
splendore
modo
vestium,
mensarum
lautitiis,
copioso
famulitio,
palatiorum
magnificentia,
omni
denique
luxus
genere
certare
cum
principibus
:
sed
etiam
in
sumptus
multo
foediores
dilapidare
opes
ecclesiasticas,
ac
profundere.
Taceo
venationes,
taceo
aleae
ludum,
taceo
reliquas
voluptates,
quae
non
exiguam
reditus
partem
absorbent.
Sed
ab
ecclesia
sumere
bos
quod
in
scorta
et
lenones
expendant,
id
vero
nimis
indignum.
Iam
hoc
quidem
absurdum,
non
dico
modo
pompa
et
apparatu
superbire,
sed
illis
redundare,
unde
possint.
Fuit
olim
tempus
illud,
quum
in
sacerdotibus
gloriosa
praedicaretur
paupertas.
Sic
enim
habetur
in
actis
Aquileiensis
synodi.
Olim
quoque
[pag.
109]
sancitum
fuit,
ut
episcopus
non
procul
ab
ecclesia
hospitiolum,
vilem
mensam
et
supellectilem
haberet.2)
Verum,
ut
facessat
antiquus
ille
rigor:
postquam
iam
una
cum
opulentia
multae
corruptelae
succreverant,
tunc
quoque
tamen
confirmata
iterum
lex
antiqua
fuit,
1)
abstergerent,
1576
seqq.
2)
Concil.
Carthag.
IV.
cap.
14.
|