|
6:514
plifico.
Agunt
quidem,
ceu
histriones
in
scena,
fabulam,
ut
simulacrum
aliquod
antiqui
moris
repraesentent.
Interrogant
vel
episcopi,
vel
eorum
suffraganei,
num
digni
sint,
quos
destinarunt
ordinare.
Adest
qui
respondeat
dignos
esse.
Neque
vero
procul
quaerendus
est
testis,
aut
pretio
corrumpendus:
quia
enim
caerernoniae
tantum
servit
haec
responsio,
eam
omnes
cubicularii,
tonsores,
ianitores
edocentur.
Iam
post
ordinationem,
minima
in
clericis
scortationis
suspicio,
secundum
antiquos
canones,
corrigi
debet:
si
convictum
fuerit
crimen,
abdicatione
et
excommunicatione
puniendum
est.
Remittamus
aliquid
ex
asperitate
illa
veteri.
Quid
tamen,
quod
quotidiana
in
illis
scortatio
sic
toleratur,
tanquam
iure
permissa
[pag.
106]
foret?
Clericum,
qui
aut
venationi,
aut
aleae,
aut
comessationibus,
aut
choreis
indulgeat,
nullo
modo
ferendum
pronunciant
canones.
Quin
etiam
eradunt
ex
ministerio,
quicunque
infamia
aliqua
notati
sunt.
Similiter
eos
omnes,
qui
se
implicant
profanis
negotiis,
qui
civilibus
officiis
se
ita
immiscent,
ut
abstrahantur
a
ministerii
cura,
qui
denique
non
sunt
in
munere
suo
exsequendo
assidui,
corrigi
graviter,
et
nisi
resipiscant,
deponi
praecipiunt.
Excipient,
tam
aspera
remedia,
quae
ad
vivum
omnia
vitia
resecant,
aetatem
hanc
non
ferre.
Sit
ita.
Neque
enim
tantam
ab
illis
puritatem
flagito.
Sed
tam
effraenem
peccandi
licentiam
in
clericis
dominari,
ut
mundum-
alioqui
corruptissimum
magis
inficiant,
quam
ullus
alius
ordo,
quis
hoc
illis
ignoscat?
Plebis
vero
disciplina
sic
habet:
modo
clericis
maneat
intacta
sua
dominatio,
modo
tributis
ac
rapinis
nihil
depereat,
ut
reliqua
fere
omnia
aut
impune
liceant,
aut
praetereantur
negligenter.
Videmus,
ut
in
omne
genus
nequitiae
passim
diffluxerint
hominum
mores.
Nec
vero
eius
rei
alios
advocabo
testes,
quam
te
ipsum,
invictissime
Caesar,
vosque
illustrissimi
Principes.
Possunt
quidem,
cur
ita
sit,
multae
causae
adduci,
fateor:
sed
inter
multas
haec
prima
erit,
quod
sua
vel
indulgentia
vel
socordia
improborum
libidini
fraena
laxarint
sacerdotes.
Quid
hodie?
Quam
purgandis
vitiis,
aut
saltem
reprimendis,
curam
adhibent?
Ubi
monitiones?
Ubi
censurae?
Excommunicatio,
ut
alia
taceam,
optimus
disciplinae
nervus,
quem
[pag.
107]
habet
usum?
Habent
quidem,
excommunicationis
nomine,
tyrannicum
fulmen,
quod
in
contumaces,
ut
vocant,
iaculantur.
Sed
quam
contumaciam
puniunt,
nisi
eorum,
qui
de
causis
pecuniariis
ad
tribunal
suum
citati,
vel
non
stiterint
se
iudicio,
vel
creditoribus,
propter
inopiam,
non
satisfecerint?
Ita
quod
saluberrimum
erat
ad
corrigendos
noxios
remedium,
eo
tantummodo
ad
miseros
innocentesque
vexandos
abutuntur.
Ridiculum
porro
est,
quod
occulta
facinora
interdum
anathemate
flagellant:
ut
si
furtum
admissum
fuerit,
nec
reperiatur
autor.
Aliena
33
|