|
6:513
REFORMANDAE
ECCLESIAE.
moniam,
ad
quam
clericos
adstringunt
antiqui
canones,
illis
remitto.
Scio
enim
ut
intus
rideant,
quum
quis
leges
illas,
iam
pluribus
saeculis
mortuas,
ex
diuturna
oblivione
suscitat.
Tantum
vulgarem
in
eorum
clericis
honestatem
requiro:
ut
si
non
excellant
vitae
innocentia,
saltem
ne
turpitudine
sint
infames.
Si
quis
vel
muneribus,
vel
favore,
vel
sordidis
obsequiis,
vel
subreptitia
commendatione
obrepserit
ad
sacerdotium,
simoniam
esse
pronunciant
canones,
et
vindicari
iubent.
Quotusquisque
hodie
est,
qui
aliter
perveniat?
Sed
[pag.
104]
valeat,
quemadmodum
dixi,
summus
ille
rigor.
Verum
ut
nihil
legibus
praescriptum
sit,
episcoporum
domos
apertae
et
prostitutae
simoniae
esse
officinas,
quantum
est
dedecus?
Quid
de
romana
curia
dicam,
ubi
licitationibus
palam
subiacere
sacerdotia
leviculum
iam
videtur:
quum
et
lenociniorum,
et
veneficiorum,
et
obscoeniorum
scelerum
sint
mercedes?
Si
qua
saltem
inter
nos
valet
humanitatis
ratio,
duodecim
annorum
pueris
mandari
archiepiscopatus,
quantum
est
portentum?
An
quum
colaphis
caederetur
Christus,
indigniore
contumelia
affectus
fuit?
An
apertius
Deo
et
hominibus
illudi
potest,
quam
ubi
christiano
populo
regendo
praeficitur
puer,
et
in
patris
pastorisque
sede
collocatur?
De
presbyteris
et
episcopis
ita
statuunt
canones:
ut
in
sua
quisque
statione
excubias
agat;
ne
quis
longius
absit
a
sua
ecclesia.
Verum
fingamus
nihil
tale
praecipi:
quis
tamen
non
videt,
Turcarum
quoque
ludibriis
prostitui
christianum
nomen,
quum
pastor
vocatur
quispiam
ecclesiae,
ad
quam
ne
semel
quidem
tota
vita
accedat?
Nam
ut
quis
illic
perpetuo
habitet,
ubi
destinatus
est
pastor,
iampridem
rarum
exemplum
esse
coepit.
Episcopi
et
abbates,
aut
ipsi
proprias
aulas
habent,
aut
ordinarii
sunt
in
principum
aulis.
Alii
pro
suo
quisque
genio
locum
eligunt,
ubi
delicientur.
Quibus
autem
nidus
suus
magis
placet,
illi
vere
in
ecclesiis
suis
resident:
sunt
enim
otiosi
ventres,
qui
nihil
minus
noverunt,
quam
officium
suum.
Vetitum
illud
quoque
est
antiquis
canonibus,
ne
cui
[pag.
105]
attribuerentur
duae
ecclesiae.
Sit
hoc
pro
non
dicto.
Sed
quonam
colore
excusabitur
tanta
absurditas,
quod
quinque,
aut
plura
sacerdotia
in
unum
hominem
congeruntur?
quod
unus,
interdum
etiam
puer,
tres
episcopatus
occupat,
tanto
intervallo
dissitos,
ut
eos
anno
vertente
circuire
vix
possit,
etiamsi
nihil
aliud
agat?
Examen,
in
promovendis
sacerdotibus,
et
morum,
et
doctrinae,
canones
requirunt
exactum
et
enucleatum.
Demus
hoc
temporibus,
ne
ad
illam
nimis
austeram
formulam
alligentur.
Sed
videmus
quam
indocti,
et
omnis
non
tantum
scientiae
sed
etiam
prudentiae
expertes,
sine
delectu
ingerantur.
Et
in
mulione
conducendo
maior
anteactae
vitae
ratio
habetur,
quam
in
eligendo
sacerdote.
Nihil
fingo,
nihil
am-
Calvini
opera*
Vol.
VI.
|