|
6:512
rum
nequitia
detegatur,
Deo
placet,
inde
evangelii
ministris
eorumque
praedicationi
crimen
conflare,
extremae
impudentiae
et
malitiae
est.
Ego
vero
nullam
illis
iniuriam
facturus
sim,
si
hoc
de
quo
invidiam
Conflare
nobis
conantur,
in
eos
retorqueam.
Unde
enim
lasciviendi
audaciam
arripiunt
Dei
contemptores,
nisi
quod,
in
medio
dissensionum
strepitu,
omnia
sibi
licere
putant?
Suum
ergo
hoc
esse
[pag.
102]
crimen
agnoscant,
quod
veritatis
cursum
remorando,
impunitatem
alunt
improborum.
Quod
disciplina
et
legibus,
quae
populum
in
ordine
contineant,
carere
nos
aiunt,
ad
eam
vituperationem
duplex
nobis
in
promptu
est
responsio.
Si
ordinem
rite
apud
nos
constitutum
dixero,
refellent
me
quotidianae
nostrorum
hominum
conciones,
quibus
disciplinam
iacere
adhuc
neglectam
deplorant.
Ego
vero,
sicut
nos
isto
bono
destitui
non
infitior,
ita
per
quos
steterit
hactenus,
et
nunc
stet,
quominus
eo
fruamur,
respiciendum
esse
dico,
ut
his
culpa
imputetur.
Negent
hostes
nostri,
si
possunt,
omnia
se
machinari,
quo
non
modo
laborem
in
formandis
ordinandisque
ecclesiis
nostrum
impediant,
sed
quo
dissipent
etiam
ac
evertant
quidquid
per
nos
inchoatum
fuerit.
Sedulo
nos
quidem
in
ecclesiae
aedificatione
elaboramus.
Dum
in
opere
sumus
occupati,
illi
ad
turbanda
principia
infestos
se
subinde
ingerunt,
nec
ullam
nobis
relaxationem
permittunt,
ut
componere
domesticum
ecclesiae
statum
liceat.
Postea
dissipationem,
cuius
ipsi
causa
sunt,
probri
loco
nobis
obiectant.
Quaenam
ista
est
ingenuitas,
nobis
continuam
exhibere
molestiam:
deinde
criminis
loco
ducere,
quod
per
eam
omnes
ecclesiae
partes
constituere
non
vacet?
Quod
multum
adhuc
dee&t
ad
perfectionem,
Deus
gemituum
nostrorum,
homines
querelarum
testes
sunt.
At
nonnulla,
quae
ad
disciplinam
pertinebant,
loco
movimus.
Nempe
quemadmodum
facere
solent,
qui
collapsum
[pag.
103]
aedificium
reparare
aggrediuntur,
ut
congesta
in
acervum
et
confusa
ruinarum
fragmenta
extrahant
ac
colligant,
aptanda
postea
suo
loco:
ita
nobis
facere
necesse
fuit.
Nam
si
quid
ex
veteri
disciplina
superfuit,
in
tanta
ecclesiae
vastitate,
ita
in
deformi
ruinarum
aggere
permixtum
et
proiectum
pristinam
faciem
amiserat,
ut
nullum
ad
usum,
nisi
prius
extractum
ex
illa
confusione,
accommodari
posset.
Utinam
autem
suo
saltem
exemplo
nos
provocarent.
Sed
quid?
Disciplinam
qui
nullam
apud
nos
esse
clamitant,
ipsi
quam
habent?
An
non
praestaret,
vitium
suum
agnoscere
ipsos
coram
Deo
nobiscum,
et
fateri,
quam
nobis
exprobrare
quod
mox
in
sua
capita
retorqueatur?
Duae
sunt
disciplinae
partes.
Una
enim
ad
clerum,
altera
vero
ad
plebem
pertinet.
Scire
nunc
velim,
qua
severitate
clerum
suum
in
honestis
castisque
moribus
contineant.
Puriorem
illam
et
magis
exquisitam
sancti-
|