|
6:511
DE
NECESSITATE
mediam
desperationem
prorumpere
convenit.
Vult
Dominus
evangelium
suum
praedicari,
[pag.
100]
Huic
mandato
pareamus,
et
sequamur,
quo
nos
vocat.
Quis
futurus
sit
successus,
inquirere,
non
est
nostrum:
nisi
quod
eum
quam
optimum
et
votis
optare
et
precibus
a
Domino
postulare
debemus:
eniti
etiam
omni
studio,
sollicitudine,
diligentia,
ut
talis
contingat:
interea
tamen
qualiscunque
erit,
aequo
animo
ferre.
Immerito
igitur
hoc
nobis
crimini
datur,
non
tantum
profuisse
1)
nos
quantum
et
studuimus
et
optandum
fuisset.
Plantare
et
rigare
nos
Deus
iubet.
Fecimns.
Solus
ipse
est
qui
dat
incrementum.
Quid
si
pro
nostro
voto
dare
nolit?
Si
quod
nostrarum
partium
erat,
fideliter
nos
esse
exsequutos
constat,
ne
quid
amplius
a
nobis
requirant
adversarii,
de
successu
minus
prospero
cum
Deo
expostulent.
Quanquam
id
quoque,
quod
obtendunt,
nullum
exstare
doctrinae
nostrae
fructum
falsissimum
est.
Omitto
externae
idololatriae
correctionem,
totque
superstitionum
ac
errorum:
quae
pro
nihilo
ducenda
non
est.
Sed
an
nullus
est
hic
fructus,
quod
multi
vere
pii
nobis
acceptum
referunt,
quod
Deum
puro
tandem
corde
colere
didicerint?
quod
eum
coeperint
serena
conscientia
invocare?
quod
ex
perpetuis
tormentis
liberati
verum
Christi
gustum,
in
quo
acquiescerent,
perceperint?
Quod
si
quaerantur
documenta
quae
in
hominum
conspectu
appareant,
non
ita
infeliciter
nobiscum
agitur,
quin
plurimis
gloriari
liceat.
Quam
multi,
quum
ante
corruptioris
vitae
fuissent,
ita
resipuerunt,
ut
in
novos
homines
viderentur
conversi?
[pag.
101]
Quam
multi,
quum
omni
reprehensione
caruisset
eorum
ante
acta
vita,
imo
quum
praeclaram
laudem
habuisset,
adeo
tamen
non
retrocesserunt,
ut
abunde
vita
sua
testentur,
non
esse
sterile
nec
infructuosum
nostrum
ministerium?
Traducere
nos
adeoque
lacerare
suis
calumniis
hostes
nostri
possunt,
apud
imperitos
praesertim:
sed
hoc
nobis
non
eripient,
quin
plus
apud
eos,
qui
doctrinam
nostram2)
sunt
amplexi,
innocentiae,
integritatis
veraeque
sanctimoniae
reperiatur,
quam
in
iis
omnibus,
qui
habentur
inter
eos
excellentissimi.
Quod
si
qui
sunt,
ut
nimis
multos
fatemur
esse,
qui
ad
laxandas
nequitiae
suae
habenas
evangelio
abutantur,
non
novum
id
quidem
est:
sed
quid
ad
nos,
ut
eius
culpam
sustinere
nos
oporteat?
Scitur
evangelium
unicam
esse
bene
sancteque
vivendi
regulam.
Quod
autem
non
omnes
regi
se
patiuntur,
quod
etiam
alii,
quasi
iugo
soluti,
liberius
insolescunt,
in
eo
agnoscimus
verum
esse
quod
dicebat
Simeon:
Christum
in
hoc
positum
esse,
ut
revelentur
ex
multis
cordibus
cogitationes
(Luc.
1,
33).
Si
evangelii
lucem
ideo
accendere,
ut
occulta
impio-
1)
profecisse
{?).
2)
nostram
deest
apud
Bezam
et
seqq.
|