|
6:510
vitiis
nequaquam
fuisse
vehementiores,
quam
res
ipsa
flagitabat.
Neque
id
nostros
reprehensores
fugit.
Itaque
ad
alteram
criminationem
confugiunt.
Nihil
aliud
nos
tumultuando
profecisse,
nisi
ut
intestinis
discordiis
ferveret
orbis
christianus,
qui
saltem
ante
pacatus
erat.
Adeo
enim
nihil
emendationis
apparere,
ut
prolapsa
in
deterius
sint
omnia:
ex
iis,
qui
doctrinam
nostram
sunt
amplexi,
paucos
inde
factos
esse
meliores:
quin
etiam
quibusdam,
si
non
maioris,
at
dissolutioris
nequitiae
audaciam
praeiruisse.
Obiiciunt
praeterea:
nullam
esse
in
ecclesiis
nostris
disciplinam,
nullas
abstinentiae
leges,
nulla
humilitatis
exercitia:
plebem,
quae
nullo
iugo
retineatur,
licentia
impune
lascivire.
Postremo,
invidiam
nobis
de
bonorum
ecclesiasticorum
direptione
faciunt.
Principes
enim
nostros
in
ea,
non
secus
atque
in
hostilem
praedam,
involasse:
ita
spoliatam,
indigna
violentia,
ecclesiam
fuisse:
hodieque,
confuso
discrimine
possideri
ab
iis
ecclesiae
patrimonium,
qui
in
medio
contentionum
strepitu
ea,
sine
iure,
sine
honesto
ullo
titulo,
occupaverint.
Equidem
non
nego,
quum
absque
controversia
regnaret
impietas,
turbatum
eius
regnum
per
nos
fuisse.
Quod
si
sanae
piaeque
doctrinae,
statim
atque
mundo
illuxit,
sponte
omnes
promptisque
animis,
sicuti
par
erat,
manum
dedissent,
non
minus
hodie
tranquilla
pax
et
quies
esset
inter
omnes
ecclesias,
florente
Christi
regno,
quam
tunc,
Antichristo
tyrannidem
[pag.
99]
obtinente.
Desinant
ergo,
≪quos
veritatis
cursum
impedire
constat,
cum
Christo
bellum
gerere,
et
statim
optima
erit
concordia:
aut
dissensionum,
quas
agitant
ipsi,
culpam
in
nos
reiicere
desirant.
Nam
istud
certe
perquam
iniquum
est,
quum
non
aliam
a
se
pacis
conditionem
impetrari
sustineant,
nisi
ut
profligata
pietatis
doctrina,
Christo
velut
in
sepulcrum
recondito,
iterum
ecclesiam
subigat
Antichristus,
non
gloriari
solum
tanquam
innoxios,
sed
nobis
etiam
ultro
insultare
:
nos,
qui
nihil
aliud
cupimus
quam
unitatem,
cuius
modo
vinculum
sit
aeterna
Dei
veritas,
totum
crimen
et
odium
sustinere:
perinde
ac
si
contentionum
essemus
autores.
Quod
nullum
fructum
ex
doctrina
nostra
consequutum
es&e
exprobrant:
scio
equidem
nos
profanis
hominibus
ob
hanc
eandem
causam
derisui
esse,
quod
insanabiles
morbos
commovendo,
nihil
quam
exulceremus.
Sic
enim
existimant:
tam
perdito
ecclesiae
statu,
frustra
tentari
remedia,
quum
nulla
sit
spes
sanitatis.
Proinde
melius
nihil
esse
concludunt,
quam
malum
bene
positum
non
movere.
Qui
in
hunc
modum
loquuntur,
ecclesiae
instaurationem
non
intelligunt
opus
esse
Dei,
quod
a
spe
opinioneque
hominum
nihilo
magis
pendeat,
quam
aut
mortuorum
resurrectio,
aut
aliud
miraculum
ex
eo
genere.
Non
ergo
aut
ex
hominum
voluntate,
aut
ex
inclinatione
temporum
exspectanda
est
hic
agendi
facilitas:
sed
per
|