|
6:509
REFORMANDAE
ECCLESIAE.
alias
causas
imaginamur,
cur
ita
nos
Deus
affligat.
Verum,
si
cogitamus
quam
leve
fuerit
erratum
illud'quo
vitiaverant
sacram
coenam
Corinthii:
praeut
sunt
tot
inquinamenta,
quibus
hodie
inter
nos
foedata
pollutaque
est,
mirum,
nisi
agnoscimus,
Deum,
qui
tam
severe
in
illos
vindicavit,
merito
nobis
esse
magis
iratum.
Regiminis
ecclesiastici
corruptela
quam
flagitiosa
fuerit,
si
velim
persequi,
infinitam
sylvam
ingrediar.
De
vita
sacerdotum,
propter
multas
causas,
hic
dicere
supersedeo.
Haec
tria
vitia
quam
non
ferenda
sint,
expendere
pro
se
quisque
potest:
quod,
sublato
iustae
vocationis
ordine,
passim
sacerdotia
aut
per
vim,
aut
simoniam,
aut
per
fraudem,
aut
per
alias
1)
improbas
et
sceleratas
artes
occupantur:
quod
qui
praesunt,
inanes
potius
sunt
umbrae,
quantum
ad
munus
suum
exsequendum
pertinet,
vel
mortua
simulacra,
quam
veri
ministri:
tandem
quod,
quum
verbo
Dei
gubernare
conscientias
debeant,
iniusta
eas
tyrannide
opprimunt,
et
multis
impiarum
legum
vinculis
[pag.
97]
constrictas
tenent.
Itane,
ut
non
modo
spretis
Dei
et
hominum
legibus,
sed
proiecta
omni
verecundia,
foeda
confusio
in
promovendis
episcopis
et
presbyteris
regnet,
libido
pro
iure
valeat,
raro
absit
simonia,
et
tanquam
levia
essent
haec
mala,
correctio
in
futurum
saeculum
differatur?
Iam,
ubi
iacet
docendi
cura,
quae
restat
amplius
ministerii
species?
Iam
pro
spirituali
conscientiarum
libertate,
videmus
quot
certamina
Paulus
susceperit,
quantaque
contentione
ea
exagitet.
At,
qui
adhibuerit
in
iudicando
aequitatem,
intelliget
profecto
longe
nunc
iustiores
nos
habere
contendendi
causas.
In
tanta
ergo
totius
piae
doctrinae
depravatione,
in
tam
nefaria
pollutione
sacramentorum,
in
tam
deplorata
ecclesiae
calamitate,
qui
nos
tam
vehementer
commoveri
oportuisse
negant,
iis
non.
aliter
potuknus
satisfacere,
nisi
ut
Dei
cultum,
Christi
gloriam,
salutem
hominum,
totam
sacrorum
et
ecclesiae
administrationem
perfida
patientia
proderemus.
Speciosum
est
moderationis
nomen,
pulchra
et
laudabilis
virtus,
tolerantia:
sed
tenenda
est
regula:
usque
ad
aras:
hoc
est,
ne
sacrum
Dei
nomen
proscindi
impiis
blasphemiis,
aeternam
eius
veritatem
suffocari
diaboli
mendaciis,
Christum
conspui,
inquinari
eius
mysteria,
crudeliter
interfici
miseras
animas,
ecclesiam
lethaliter
sauciatam
cum
ultimo
exitio
luctari,
patienter
feramus.
Non
enim
haec
esset
mansuetudo,
sed
earum
rerum
incuria,
quibus
omnia
posthaberi
oportet.
Hactenus,
quod
proposueram,
satis
ostendisse
[pag.
98]
me
confido:
nos
in
corrigendis
ecclesiae
1)
Sic
etiam
Gallus
et
Gallasius
qui
tamen
scribit:
aut
per
simoniam.
Beza
et
recentiores
omiserunt:
aut
per
fraudem.
|