|
6:508
offerebantur?
quod
millies
quotidie
immolabatur
Christus,
quasi
non
sufficeret,
semel
esse
pro
nobis
mortuum?
Ad
istas
omnes
contumelias
Christo
irrogandas
sacrosanctae
coenae
titulo
abusi
sunt:
si
quidem
in
solo
sacrificii
nomine
omnes
continentur.
Neque
vero
ignoro,
quas
nunc
interpretationes
obtendant
adversarii,
ad
diluendas
tantas
absurditates.
Verum,
quum
hactenus
omnes,
quas
retuli,
abominationes
impudenter
exercuerint,
nunc
deprehendi
perfodiunt
sibi
novos
cuniculos,
quibus
tamen
suam
turpitudinem
minime
operiunt.
Missam
sacrificium
esse
tradiderunt,
quo
expiarentur
peccata,
non
vivorum
modo,
sed
etiam
mortuorum.
Quid
nunc
proficiunt
tergiversando,
nisi
quod
suam
impudentiam
[pag.
95]
produnt?
Quanta
etiam
sacramenti
pollutio,
quod
quum
aperta
verbi
praedicatione
constet
legitima
consecratio,
flatu
duntaxat
et
murmure
panis
incantatur?
quod
non
distribuitur
in
coetu
fidelium,
sed
seorsum
voratur
ab
uno,
vel
in
alienum
usum
reponitur?
quod,
quum
aliqua
fit
distributio,
populus
dimidia
parte,
hoc
est,
calice,
adversus
clarum
Domini
interdictum
privatur?
Quale
deliramentum,
quod
aboleri
suis
exorcismis
fingunt
panis
substantiam,
ut
in
Christum
transmutetur?
Quale
probrum,
quod
nihilo
verecundius
missarum
exercetur
mercimonium,
quam
calceorum?
Nam
si
recipitur
quod
dicunt,
id
est
meritum
mortis
Christi
vendere.
Certe
non
leviorem
Christo
contumeliam
faciunt,
quam
si
eius
faciem
conspuerent.
Tibi,
quaeso,
invictissime
Caesar,
vobisque
illustrissimi
Principes,
in
mentem
veniat,
quid
olim
Corinthiis
propter
unum,
nec
ita
gravem
prima
specie,
abusum
huius
sacramenti
acciderit.
Suam
quisque
coenam
domo
afferebat:
non
ut
conferrent
in
commune,
sed
ut
laute
epularentur
divites,
pauperes
autem
esurirent.
Hanc
ob
causam
vehementi
ac
saeva
pestilentia
fuisse
a
Domino
castigatos,
asserit
Paulus:
qui
tamen
paternum
hoc
flagellum
esse
admonet,
quo
Dominus
eos
ad
resipiscentiam
vocaret
(1
Cor.
l
l
,
30).
Hinc
colligite,
quid
nobis
hodie
exspectandum
sit,
qui
non
paululum
quiddam
declinavimus
a
recta
Christi
institutione,
sed
ab
ea
immenso
intervallo
discessimus,
qui
non
uno
in
genere
corrupimus
eius
puritatem,
[pag.
96]
sed
compluribus,
et
iis
quidem
horrendis
modis,
eam
deformavimus:
qui
non
uno
quolibet
abusu
turbavimus
legitimum
eius
usum,
sed
totam
administrationem
evertimus.
Nec
vero
dubium
est,
quin
pridem
hanc
impietatem
ulcisci
coeperit
Deus.
Iam
multos
annos
continuos
plurimis
variisque
aerumnis
et
calamitatibus
mundus
premitur,
et
nunc
ad
extremum
prope
miseriarum
ventum
est.
Nos
quidem
aut1)
obstupescimus
ad
nostras
plagas,
aut
1)
aut,
omittunt
omnes
praeter
principem,
etiam
Gallus.
|