|
6:507
DE
NECESSITATE
loquendi
necessitate
tacuissemus,
non
tantummodo
in
Deum
ingrati
et
perfidi,
sed
etiam
inhumani
in
homines
:
quibus
videamus
aeternum
omnibus
exitium
imminere,
nisi
in
viam
reducerentur.
Canis,
si
tantam
iniuriam
inferri
domino
suo
cerneret,
quanta
Deo
contumelia
irrogatur
in
sacramentis,
latraret
protinus,
vitamque
suam
potius
opponeret
periculo,
quam
se
tacente
dominum
ita
male
tractari
sineret.
An
nos
Deo
minus
praestare
obsequii
debuimus,
quam
homini
praestare
solet
bestia?
Taceo
quod
institutis
a
Chribto
mysteriis,
coelestique
[pag.
93]
eius
autoritate
commendatis,
nuda
hominum
voluntate
proditos
ritus
aequarunt:
quod
tamen
ipsum
acriter
reprehendi
merebatur.
Mysteria
vero
ipsa
tot
superstitionibus
corrumpi,
tot
pravis,
quas
retulimus,
opinionibus
foedari,
ad
turpem
infamemque
quaestum
absque
ulla
verecundia
prostitui:
an
dissimulanter
ferre
debuimus?
Flagello
nummularios
fugavit
Christus
e
templo,
eorum
mensas
manu
evertit,
merces
exturbavit.
Non
omnibus,
fateor,
flagellum
in
manum
sumere
licet,
verum
zelo
illo,
quo
incitatus
fuit
Christus
ad
vindicandam
patris
gloriam,
flagrare
omnes
convenit
qui
se
Christi
esse
profitentur.
Proinde,
quae
sibi
tantopere
displicere
templi
inquinamenta
opere
monstravit,
nostrum
saltem
est,
libera
constantique
voce
fortiter
exsecrari.
Quis
ignorat
venalia
nihilo
minus
sacra
in
templis
iamdudum
esse,
quam
quae
medio
foro
prostant
merces?
Et
alia
quidem
condicto
pretio
veneunt,
de
aliis,
post
multam
licitationem
paciscuntur.
Sed
quomam
in
coena,
magis
quam
in
reliquis,
illustre
est
exemplum,
et
plus
indignitatis
habet,
age,
qua
conscientia
ad
tam
multas
tamque
sacrilegas
eius
profanationes
connivere
potuimus?
Ad
quas
exprimendas,
quum
mihi
nunc
desint
verba,
quo
iure
nobis
vitio
vertitur,
quod
in
eas
invehendo
nimis
fuerimus
vehementes?
Vos
hic,
invictissime
Caesar
et
illustrissimi
Principes,
per
sacrum
Christi
corpus,
quod
immolandum
pro
nobis
exposuit,
per
venerandum
illum
sanguinem,
quem
pro
nostra
ablutione
[pag.
94]
effudit,
obtestor,
ut
reputare
cum
animis
vestris
velitis,
quanti
debeat
esse
mysterium,
in
quo
nobis
corpus
illud
in
cibum,
sanguis
in
potum
exhibetur:
qua
religione,
qua
cura,
custodiri
impollutum
debeat.
Cuius
ergo
ingratitudinis
erit,
si
quis
coeleste
hoc
mysterium,
quod
instar
pretiosissimae
margaritae
nobis
commendavit
Christus,
calcari
aspiciat
porcorum
pedibus,
et
taceat?
Atqui
non
calcari
modo,
sed
omni
etiam
pollutionis
genere
inquinari
videbamus.
Quale
ludibrium
erat,
quod
mortis
Christi
efficacia
ad
theatricam
hominis
actionem
transferebatur?
quod
sacrificulus,
tanquam
Christi
successor,
mediatorem
se
inter
Deum
et
homines
interponebat?
quod
obliterata
unici
sacrificii
virtute,
mille
singulis
diebus
sacrificia
in
una
urbe
ad
expianda
peccata'
|