|
6:506
Nonne
quot
hic
audimus
verba,
tot
sunt
exsecrabiles
blasphemiae,
quibus
proscinditur
ac
laceratur
Christi
gloria?
ut
ipse,
propemodum
exinanitus,
nomen
retineat
tantum,
virtute
autem
careat.
Hic
etiam
tacuissemus
scilicet,
quum
filium
Dei,
in
quem
pater
omne
imperium,
omnem
potentiam
et
gloriam
contulit,
et
in
quo
solo
gloriari
nos
iubet,
ita
in
[pag.
91]
ordinem
redigi
cerneremus,
ut
paululum
supra
servos
suos
emineret?
Quum
eius
beneficia
in
oblivione
iacere,
quum
eius
virtutem
hominum
ingratitudine
sepultam,
quum
pretium
sanguinis
eius
vilescere,
quum
fructum
mortis
prope
abolitum,
quum
denique
ipsum
ita
deformatum
falsis
et
profanis
hominum
opinionibus
videremus,
ut
inani
spectro
quam
sibi
esset
similior,
an
hoc
taciti
et
quieti
tulissemus?
O
sceleratam
patientiam,
quum
imminuto,
ne
dicam
prostrato
Dei
honore,
ita
leviter
tangimur,
ut
possimus
connivendo
transsilire!
O
male
collocata
in
nos
Christi
beneficia,
si
eorum
memoriam
impiis
blasphemiis
ita
suffocari
sustinemus
!
Ad
secundam
christianae
doctrinae
partem
iterum
redeo.
Quis
neget
ita
passim
delirare
homines,
ut
comparare
se
vitam
aeternam
operum
merito
existiment?
Coniungunt,
fateor,
interim
cum
suis
operibus
Dei
gratiam
:
sed
quum
non
aliter
se
gratos
esse
confidant,
quam
si
digni
sunt,
eorum
et
fiduciam
et
gloriationem
m
operibus
residere
constat.
Haec
trita
est
ac
receptissima
in
omnibus
scholis
doctrina,
haec
omnium
fere
animis
penitus
infixa
opinio,
ita
quemque
amari
a
Deo,
ut
quisque
sit
dignus.
Hoc
recepto,
nonne
diabolica
confidentia
in
altum
eriguntur
animae,
ut
graviore
praecipitio
in
desperationis
gurgitem
postea
ruant?
Quid,
quod
non
veris
saltem
obsequiis,
sed
nihili
ineptiis
Deum
volunt
demereri?
Siquidem
in
operibus
meritoriis
haec
habentur
primaria:
multas
preculas
susurrare,
erigere
altaria,
statuas
[pag.
92]
aut
tabulas
illic
collocare,
frequentare
templa,
cursitare
de
templo
in
templum,
multas
missas
audire,
aliquas
emere,
nescio
quibus
abstinentiis,
quae
a
christiano
ieiunio
in
totum
dissideant,
affligere
corpus,
servandis
hominum
traditionibus
diligenter
incumbere.
In
satisfactionibus
nonne
maior
adhuc
dementia?
Quum
scilicet
ethnicorum
more
piacula
quaererent,
quibus
se
cum
Deo
reconciliarent.
Iam
vero,
quum
omnia
tentando
diu
multumque
se
fatigassent,
quid
profecerant?
Nam
quum
omnia
facerent
dubia
et
trepidante
conscientia,
semper
eos
excipiebat
horribilis
illa
anxietas,
vel
potius
dirum
illud
tormentum,
de
quo
ante
dixi:
quia,
an
Deo
cum
suis
operibus
exosi
essent,
dubitare
iubebantur.
Eversa
porro
eum
in
modum
fiducia,
simul
accidere
necesse
est,
quod
ait
Paulus,
ut
aeternae
haereditatis
promissio
aboleatur.
Ubi
tunc
hominum
salus?
Nos
vero,
si
in
tanta
|