[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:504  horribile,  cuius  auditu  omnes  obstupescent.  Peribit  enim  sapientia  a  sapientibus,  et  prudentia  a  senibus  evanescet.  Similis  aut  maior  etiam  perversitas,  quum  Deus  nos  excitavit,  palam  in  ecclesiis  dominabatur.  Quum  e  coelo  Deus  fulminaret,  an  quiescendum  nobis  fuit?  Quod  lingua  incognita,  adversus  claram  Dei  prohibitionem,  solennes  precationes  in  templis  fieri  moris  erat,  leve  forte  erratum  fuisse  existimabunt.  Sed  eo  modo  derisum  fuisse  Deum  quum  appareat,  nobis  non  negabunt  fuisse  plus  satis  iustam  reclamandi  causam.  Quid,  quod  in  publicis  hymnis  personabant  blasphemiae,  quas  nemo  pius  sine  summo  horrore  audire  sustineat?  Nota  sunt  illa  Mariae  epitheta,  quum  porta  coeli,  spes,  vita  et  salus  nominaretur.  Eousque  furoris  et  amentiae  provecti  sunt,  ut  imperandi  ius  illi  in  Christum  tribuerent.  Adhuc  enim  in  multis  templis  exsecrabile  illud  et  nefandum  carmen  auditur:  Roga  patrem,  iube  natum.  Nihilo  modestioribus  elogiis  quosdam  sanctos  celebrant:  et  quidem  suos,  hoc  est,  quos  ipsi  opinione  sua  in  sanctorum  catalogum  retulerunt.  Nam  inter  plurimas  laudes,  quas  canunt  Claudio,  eum  lumen  caecorum,  viam  errantium,  vitam  et  resurrectionem  mortuorum  vocant.  Talibus  blasphemiis  refertae  sunt  precandi  formulae,  [pag.  88]  quas  in  quotidiano  usu  habent.  Severissimas  poenas  Dominus  adversus  eos  pronunciat,  qui  nomen  suum  miscuerint  cum  nominibus  Baalim,  sive  in  iureiurando,  sive  in  precibus.  Quae  igitur  vindicta  nostris  capitibus  imminet,  qui  non  modo  sanctos,  tanquam  minores  deos,  cum  illo  miscemus,  sed  cum  insigni  eius  contumelia,  Christum  spoliamus  propriis  et  singularibus  titulis,  quibus  eum  ornavit,  ut  illos  creaturis  deferamus?  Hicne  etiam  tacendum  nobis  erat,  ut  perfidioso  silentio  in  nos  quoque  tam  grave  iudicium  accerseremus?  Taceo,  quod  certa  fide,  hoc  est,  serio,  Deum  nullus  precabatur,  ac  ne  poterat  quidem.  Nam  sepulto  in  eum  modum,  ut  erat,  Christo,  necesse  erat  de  paterna  erga  se  Dei  benevolentia,  et  an  sibi  opem  ferre  vellet,  an  salutem  suam  curae  haberet,  homines  perpetuo  dubitare.  Quid?  an  hic  levis  aut  tolerabilis  error  fuit,  quod  aeternum  Christi  sacerdotium,  quasi  praedae  expositum,  ad  sanctorum  quemlibet  deferebatur?  Meminerimus,  hunc  sibi  honorem  Christum  morte  sua  comparasse,  ut  aeternus  sit  advocatus  et  pacificator,  qui  nos  et  preces  nostras  patri  offerat,  qui  gratiam  nobis  apud  eum  impetret,  qui  nobis  spem  obtinendi,  quod  petimus,  faciat.  Sicut  solus  et  pro  nobis  mortuus  est  et  morte  sua  nos  redemit,  ita  in  huius  honoris  societatem  nullum  admittit.  Quod  ergo  sacrilegium  illo  foedius,  quod  subinde  adversarii  nostri  in  ore  habent?  Christum  esse  quidem  unicum  redemptionis  mediatorem,  at  sanctos  omnes,  intercessionis,  [pag.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci