|
6:504
horribile,
cuius
auditu
omnes
obstupescent.
Peribit
enim
sapientia
a
sapientibus,
et
prudentia
a
senibus
evanescet.
Similis
aut
maior
etiam
perversitas,
quum
Deus
nos
excitavit,
palam
in
ecclesiis
dominabatur.
Quum
e
coelo
Deus
fulminaret,
an
quiescendum
nobis
fuit?
Quod
lingua
incognita,
adversus
claram
Dei
prohibitionem,
solennes
precationes
in
templis
fieri
moris
erat,
leve
forte
erratum
fuisse
existimabunt.
Sed
eo
modo
derisum
fuisse
Deum
quum
appareat,
nobis
non
negabunt
fuisse
plus
satis
iustam
reclamandi
causam.
Quid,
quod
in
publicis
hymnis
personabant
blasphemiae,
quas
nemo
pius
sine
summo
horrore
audire
sustineat?
Nota
sunt
illa
Mariae
epitheta,
quum
porta
coeli,
spes,
vita
et
salus
nominaretur.
Eousque
furoris
et
amentiae
provecti
sunt,
ut
imperandi
ius
illi
in
Christum
tribuerent.
Adhuc
enim
in
multis
templis
exsecrabile
illud
et
nefandum
carmen
auditur:
Roga
patrem,
iube
natum.
Nihilo
modestioribus
elogiis
quosdam
sanctos
celebrant:
et
quidem
suos,
hoc
est,
quos
ipsi
opinione
sua
in
sanctorum
catalogum
retulerunt.
Nam
inter
plurimas
laudes,
quas
canunt
Claudio,
eum
lumen
caecorum,
viam
errantium,
vitam
et
resurrectionem
mortuorum
vocant.
Talibus
blasphemiis
refertae
sunt
precandi
formulae,
[pag.
88]
quas
in
quotidiano
usu
habent.
Severissimas
poenas
Dominus
adversus
eos
pronunciat,
qui
nomen
suum
miscuerint
cum
nominibus
Baalim,
sive
in
iureiurando,
sive
in
precibus.
Quae
igitur
vindicta
nostris
capitibus
imminet,
qui
non
modo
sanctos,
tanquam
minores
deos,
cum
illo
miscemus,
sed
cum
insigni
eius
contumelia,
Christum
spoliamus
propriis
et
singularibus
titulis,
quibus
eum
ornavit,
ut
illos
creaturis
deferamus?
Hicne
etiam
tacendum
nobis
erat,
ut
perfidioso
silentio
in
nos
quoque
tam
grave
iudicium
accerseremus?
Taceo,
quod
certa
fide,
hoc
est,
serio,
Deum
nullus
precabatur,
ac
ne
poterat
quidem.
Nam
sepulto
in
eum
modum,
ut
erat,
Christo,
necesse
erat
de
paterna
erga
se
Dei
benevolentia,
et
an
sibi
opem
ferre
vellet,
an
salutem
suam
curae
haberet,
homines
perpetuo
dubitare.
Quid?
an
hic
levis
aut
tolerabilis
error
fuit,
quod
aeternum
Christi
sacerdotium,
quasi
praedae
expositum,
ad
sanctorum
quemlibet
deferebatur?
Meminerimus,
hunc
sibi
honorem
Christum
morte
sua
comparasse,
ut
aeternus
sit
advocatus
et
pacificator,
qui
nos
et
preces
nostras
patri
offerat,
qui
gratiam
nobis
apud
eum
impetret,
qui
nobis
spem
obtinendi,
quod
petimus,
faciat.
Sicut
solus
et
pro
nobis
mortuus
est
et
morte
sua
nos
redemit,
ita
in
huius
honoris
societatem
nullum
admittit.
Quod
ergo
sacrilegium
illo
foedius,
quod
subinde
adversarii
nostri
in
ore
habent?
Christum
esse
quidem
unicum
redemptionis
mediatorem,
at
sanctos
omnes,
intercessionis,
[pag.
|