|
6:501
KEFORMANDAE
ECCLESIAE.
impleri
vaticinium
illud
oportuit,
ut
domesticis
suis
esset
Christus
lapis
offensionis
et
petra
scandali:
ita
nihil
mirum,
si
nostro
quoque
tempore
verum
sit.
Est
quidem
hoc
habendum
prodigii
loco,
quod
lapidem,
qui
in
fundamento
principatum
tenere
debeat,
reiiciant
architecti
:
sed
quia
hoc
ab
initio
factum
fuit
in
Christo,
ne
miremur,
quum
hodie
quoque
usu
venit.
Hic
tuam
maiestatem
appello,
Caesar,
vestramque
amplitudinem,
Principes,
quum
infausta
haec
ecclesiae
dissipatio,
aliaque
infinita
mala,
quae
ex
dissensione
orta
sunt,
vel
occurrunt
animis
vestris,
vel
sermone
[pag.
82]
hominum
commemorantur,
facite
ut
simul
in
mentem
vobis
veniat,
in
scopum
contradictionis
positum
esse
Christum:
ut
quoties
praedicatur
eius
evangelium,
impiorum
rabiem
accendat
statim
ad
repugnandum.
Iam
ex
conflictu
fieri
concussionem
necesse
est.
Haec
igitur
perpetua
fuit,
usque
a
primo
suo
exortu,
et
semper
erit,
usque
in
finem,
evangelii
conditio:
ut
eius
praedicationem
magnis
contentionibus
excipiat
mundus.
Sed
prudentium
est
animadvertere,
unde
nascatur
huius
mali
causa.
Hoc
quisquis
respiciet,
facile
nos
omni
culpa
liberabit.
Veritati
certe
testimonium
reddere,
sicuti
fecimus
oportuit.
Vae
mundo,
si
Christum
mavult
ad
certamen
provocare,
quam
oblatam
ab
eo
pacem
amplecti.
Frangetur
enim
procul
dubio,
qui
ab
eo
corrigi
non
sustinebit.
At
hic
nobis
rursum
obiicitur,
non
omnia
ecclesiae
vitia
tam
asperis
remediis
corrigenda
esse,
nec
ad
vivum
resecanda,
ac
ne
omnibus
quidem
afferendam
esse
medicinam:
sed
alia
castiganda
esse
leniter,
alia
esse
toleranda,
si
quid
difficultatis
habeat
emendatio.
Respondeo,
non
usque
adeo
imperitos
esse
nos
communis
vitae,
quin
ecclesiam
noverimus
semper
fuisse
obnoxiam
aliquibus
vitiis,
semperque
fore:
quae
piis
improbanda
quidem,
potius
tamen
ferenda
sint,
quam
eorum
causa
hostiliter
dimicandum.
Caeterum,
iniuriam
nobis
faciunt
adversarii,
dum
nimiae
morositatis
nos
accusant,
quasi,
ob
exiguos
levesque
errores,
molestiam
ecclesiae
exhibuerimus,
[pag.
83]
Nam
hanc
quoque
calumniam
ad
alias
adiungunt,
quod
extenuant,
quo
possunt
artificio,
eas
res
do
quibus
controversiam
movimus:
ut
rixandi
magis
libidine
impulsi
videamur,
quam
iusta
causa
adducti
huc
fuisse.
Neque
enim
id
faciunt
ignorantia,
sed
astuto
consilio:
quia
scilicet
noverunt
eiusmodi
importunitate,
qualem
nobis
affingunt,
nihil
esse
odiosius.
Tametsi
suam
quoque
impietatem
in
eo
produnt,
quod
de
rebus
omnium
maximis
ita
contemptim
loquuntur.
Itane
vero?
ut
quum
profanatum
Dei
cultum,
quum
honorem
eius
prorsus
imminutum,
quum
implicatam
multis
perniciosis
erroribus
salutis
doctrinam,
quum
sepultam
esse
Christi
virtutem,
sacra
denique
omnia
sacrilegiis
polluta
conquerimur,
ut
nostram
|