|
6:498
sed
intercedente
Paphnutio,
totum
illud
negotium
fuisse
dissolutum.
Nam
quum
caelebs
ipse
legem
[pag.
76]
de
caelibatu
negasset
ferendam
esse,
totam
synodum
libenter
illi
assensam
esse
tradit.
Crescente
vero
paulatim
superstitione,
lex,
quae
repudiata
tunc
fuerat,
demum
recepta
fuit.
Exstat
canon
unus
inter
eos,
qui
non
tam
propter
vetustatem,
quam
propter
autorum
incertitudinem,
apostolis
inscribuntur:
qui
clericis,
postquam
in
ordinem
cooptati
fuerint,
uxores
ducere
non
permittit,
nisi
solis
cantoribus
et
lectoribus.-
Sed
altero
canone
superiore
prohibentur
sacerdotes
ac
diaconi
uxores
religionis
praetextu
abiicere.
Et
Gangrensis
concilii
capite
quarto,
anathema
pronunciatur
adversus
eos,
qui
presbyterum
coniugatum
discreverint
ab
aliis:
ut
hac
occasione
se
ab
eius
oblatione
abstineant.
Unde
apparet,
illis
temporibus
aliquanto
plus
adhuc
fuisse
aequitatis,
quam
aetas
posterior
habuerit.
Neque
tamen
mihi
hic
propositum
est,
totam
hanc
rem
disputatione
complecti.
Tantum
obiter
indicare
libuit,
primam
et
puriorem
ecclesiam
non
adeo
nobis
adversam
hic
esse,
ut
hostes
nostri
fingunt.
Sed
ut
illis
id
quoque
demus,
cur
tamen
tam
atrociter
nos
accusant,
quasi
sacra
profanis
miscuerimus?
Quasi
vero
retorquere
adversus
eos
promptum
non
sit,
nobis
cum
veteri
ecclesia
longe
melius
quam
ipsis
convenire.
Sacerdotibus
coniugium,
quod
illis
negarunt
veteres,
liberum
facimus.
Quid
de
scortatione
mihi
respondebunt,
quae
inter
eos
passim
obtinuit?
Negabunt
se
approbare.
At
castigari
asperius
decuerat,
si
vetustis
canonibus
obtemperare
vellent.
Si
presbyter
uxorem
[pag.
77]
duxerit,
Neocaesariensis
synodus
poenam
statuit,
ut
ab
ordine
abdicetur.
Si
vero
adulterium
aut
scortationem
perpetraverit,
multo
severius
vindicat:
ut
scilicet
ab
ordine
depositus
etiam
excommunicetur.
Nunc
si
quis
uxorem
duxerit,
habetur
crimen
capitale;
si
centies
scortatus
sit,
exigua
pecuniae
summa
mulctatur.
Adde,
quod
si
hodie
viverent,
qui
illam
de
caelibatu
legem
tulerunt
primi,
praesentibus
experimentis
edocti,
eam
procul
dubio
primi
abrogarent.
Quanquam
niniis,
ut
dixi,
iniquum
foret,
nos
hominum
autoritate
damnari,
ubi
palam
Dei
voce
absolvimur.
De
confessione
brevior
et
magis
expedita
est
defensio.
Neque
enim
ostendent
adversarii,
ullam
fidelibus
necessitatem
confitendi
ante
Innocentium
tertium
fuisse
impositam.
Per
annos
ergo
mille
et
ducentos
ignota
fuit
orbi
christiano
haec
tyrannis,
pro
qua
tam
acriter
nobiscum
decertant.
At
est
Lateranensis
concilii
decretum.
Tale
nempe
qualia
permulta.
Norunt
historiarum
mediocriter
periti,
temporum
illorum
tum
inscitiam,
tum
ferocitatem.
Et
illud
usu
venire
solet:
ut
quo
indoctiores
sunt,
qui
praesunt,
eo
magis
sint
imperiosi.
Caeterum
testes
mihi
erunt
omnes
piae
animae,
quali
impii-
32
|