|
6:497
REFORMANDAE
ECCLESIAE.
possibile
esse,
experti
sunt
quicunque
serio,
hoc
est,
cum
vero
Dei
timore,
fecerunt
periculum.
Neque
enim
explicare
se
ullo
remedio
poterant,
quin
ad
desperationem
adigerentur.
Qui
vero
leviter
alias
satisfacere
Deo
cupiebant,
iis
aptissimum
erat
ad
hypocrisin
velamentum.
Nam
quia
defunctos
se
apud
Dei
tribunal
credebant,
simul
atque
in
aurem
sacerdotis
evomuerant
sua
peccata,
liberius
peccare
audebant,
quum
tam
expedita
esset
se
exonerandi
ratio.
Deinde,
quum
insideret
eorum
animis
haec
persuasio,
se
facere,
quod
lex
iubebat,
comprehendere
se,
qualicunque
sua
enumeratione,
omnia
sua
peccata
existimabant,
quorum
ne
millesimam
quidem
partem
assequebantur.
En
cur
dissipatam
a
nobis
fuisse
ecclesiae
disciplinam
vociferantur
adversarii
nostri:
quia
subvenire
miseris
conscientiis
studuerimus,
ne
sub
crudelissima
tyrannide
oppressae
perirent:
et
hypocritas
ex
suis
latibulis
in
apertam
lucem
extraximus,
ut
et
se
ipsos
propius
excuterent,
et
Dei
iudicium,
quod
antea
subterfugiebant,
melius
sentire
inciperent.
Verum
utcunque
multi
essent,
et
correctione
digni
abusus,
dicet
quispiam,
leges
tamen
sanctas
alioqui,
et
utiles,
et
longa
vetustate
quodammodo
iam
consecratas,
ita
protinus
in
totum
aboleri
non
oportuit.
De
carnium
esu,
nihil
aliud
respondeo,
nisi
quod
doctrinam
habemus
cum
veteri
ecclesia
[pag.
7
5]
consentientem
:
in
qua
liberum
fuisse
scitur,
carnibus
semper
vesci,
aut
abstinere.
Coniugii
prohibitio
antiqua
est,
fateor,
in
sacerdotibus:
similiter
in
monachis
et
monialibus
perpetuae
continentiae
votum.
Sed
si
hominum
consuetudini
praeponderare
concedunt
certam
Dei
voluntatem,
postquam
hanc
a
nobis
stare,
nobisque
aperte
suffragari,
illos
minime
latet,
quid
de
antiquitate
lites
nobis
faciunt?
Clara
est
sententia:
honorabile
esse
in
omnibus
coniugium
(Hebr.
13,
4).
Et
episcopis
nominatim
uxores
attribuit
Paulus
(1
Tim.
3,
2
r
Tit.
1,
6).
In
universum
autem
ad
coniugium
vocat,
quicunque
uruntur
(1
Cor.
7,
9):
et
doctrinam
daemoniorum
esse
pronunciat,
si
coniugium
interdicitur
(1
Tim.
4,
3).
Quorsum
adversus
tam
claras
spiritus
sancti
voces
hominum
consuetudinem
opponere
iuvat:
nisi
ut
homines
Deo
praeferantur?
Deinde
operae
pretium
est
animadvertere,
quam
iniqui
sint
aestimatores,
qui
nobis
usum
veteris
ecclesiae
in
hac
re
obiiciunt.
Quae
enim
vel
prior
vel
autoritate
dignior
ecclesiae
antiquitas,
quam
sub
apostolis?
Atqui
non
negabunt
adversarii,
permissum
tunc
ac
usitatum
omnibus
ecclesiae
ministris
coniugium
fuisse.
Si
expedire
censebant
apostoli,
ut
a
coniugio
arcerentur
sacerdotes,
cur
tanto
bono
fraudabant
ecclesiam?
Eluxerunt
exinde
anni
ducenti
circiter
et
quinquaginta,
usque
ad
concilium
Nicenum:
in
quo
de
indicendo
ministris
caelibatu
agitatum
quidem
fuisse
refert
Sozomenus;
Calvim
opera.
Vol
VI.
|