|
6:496
inclusos
perpetuo
incendio
aestuare.
Recitant
adversarii
virginitatis
laudes:
recitant
et
commoda
caelibatus,
quo
non
temere
interdictum
sacerdotibus
fuisse
coniugium
evincant.
Decorum
quoque
et
honestatem
obtendunt.
Sed
an
his
omnibus
efficient,
ut
laqueos
iniicere
liceat
conscientiis,
quas
non
modo
solutas
et
liberas
reliquerat
Christus,
sed
in
libertatem
etiam,
sua
autoritate,
suique
sanguinis
pretio
asseruerat?
Hoc
facere
non
audet
Paulus
(1
Cor.
7,
35).
Unde
igitur
haec
nova
licentia?
Deinde,
ut
in
coelum
laudibus
feratur
virginitas,
quid
hoc
ad
sacerdotum
caelibatum,
cuius
obscoenitate
foetet
totus
mundus?
Si
castitatem,
quam
verbo
profitentur,
re
ipsa
ostenderent,
tum
illis
forte
permitterem,
ut
decere
ita
fieri
dicerent.
Nunc
autem
quum
nemo
non
noverit,
coniugii
prohibitionem
esse
sacerdotibus
scortandi
licentiam:
qua
fronte,
obsecro,
ullam
decori
mentionem
facere
audent?
Quorum
vero
non
est
pervulgata
infamia,
cum
illis
ne
mihi
diu
disputare
necesse
sit,
eos
ad
Dei
tribunal
revoco,
ut
illic
de
sua
pudicitia
disserant.
Excipiet
aliquis,
nemini
imponi
legem,
nisi
qui
sponte
voverit.
At
quae
maior
necessitas
fingi
potest,
quam
dum
ad
vovendum
cogunt?
[pag.
73]
Omnibus
denunciatur
haec
conditio,
ne
quis
ad
sacerdotii
ordinem
admittatur,
qui
non
se
prius
voto
ad
perpetuum
caelibatum
obstrinxerit.
Qui
voverit,
etiam
invitus
cogatur
ad
praestandum,
quod
semel
recepit:
nec
ulla
excusatio
in
contrariam
partem
audiatur.
Postea
voluntarium
esse
dicunt,
qui
sic
exigitur,
caelibatum.
Quod
autem
coniugii
incommoda,
et
commoda
caelibatus
recensent,
rhetoribus
concedendum
est,
ut
de
iis
rebus
declamitando
stylum
in
scholis
exerceant.
Verum
quidquid
dictum
fueiit,
tanti
esse
non
debet,
ut
propterea
exitiali
laqueo
induantur
miserae
animae,
quocum
luctari
perpetuo,
donec
strangulatae
fuerint,
oporteat.
Et
tamen
in
tam
flagitiosa
turpitudine,
quod
ridiculum
est,
locum
etiamnum
habet
hypocrisis.
Nam
qualescunque
sint,
meliores
tamen
se
hoc
nomine
reputant,
quod
carent
uxoribus.
Confessionis
eadem
est
causa.
Utilitates
enim
colligunt,
quae
inde
consequuntur.
Nobis
ex
adverso
non
minus
promptum
est,
pericula
non
pauca
indicare,
quae
merito
timenda
sint:
plurimas
etiam
et
gravissimas
noxas
referre,
quae
inde
manarunt.
Haec,
inquam,
sunt
arguments,
de
quibus
in
utramque
partem
disputare
liceat.
At
perpetua
est
Christi
regula,
quae
nec
mutari
nec
flecti
huc
vel
illuc
potest,
imo
de
qua
nefas
est
movere
controversiam:
ne
servitute
urgeantur
conscientiae.
Praeterea
eiusmodi
lex
est
quam
urgent,
ut
non
nisi
excruciare
animas
et
tandem
iugulare
possit.
Iubet
enim
unumquemque
sua
peccata
omnia
quotannis
[pag.
74]
proprio
sacerdoti
confiteri:
nisi
id
fiat,
nullam
obtinendae
veniae
spem
relinquit.
Id
ne
ex
centesima
quidem
parte
|