|
7:495
495
ACTA
SYNODI
TRIDENTINAE
496
Quasi,
inquiunt,
externa
tantum
sint
signa.
Imo
perinde
loquuntur,
ac
si
inter
haec
duo
nihil
esset
medium.
Nos
vero,
sicuti
monachale
[pag.
270]
illud
commentum
repudiamus,
aliter
prodesse
sacramenta
quam
per
fidem,
ita
libenter
cum
signis
ipsis
coniungimus
veram
rei
exhibitionem:
ut
nullus
eorum
extra
fidem
sit
effectus,
et
tamen
non
inania
sint,
nudaque
gratiae
procul
remotae
signa.
In
VII.
Primo
definiendum
erat,
quid
sit
rite
suscipere
sacramenta:
nam
porci
isti,
praeterita
fide
ac
posthabita
poenitentia,
non
illa
quidem
caeremoniali
quam
magnifice
praedicant,
sed
interiore
cordis
qua
totus
homo
ad
Deum
convertitur,
in
simulata
nescio
qua
devotione,
ut
loquuntur,
situm
esse
putant,
ut
rite
quis
sacramenta
recipiat.
Quod
si
de
legitima
dispositione
hominis
constaret,
nihil
amplius
de
efficacia
restaret
controversiae.
Quis
enim
rite,
ut
decet,
accedentibus
exhiberi
dubitat
quam
illic
Deus
promittit
gratiam?
Proinde
quisquis
de
puro
sacramentorum
usu
mediocriter
fuerit
edoctus,
insulse
eos
distinguere
agnoscet,
quum
ex
parte
Dei
gratiam
dari
asserunt:
nam
qualiscunque
sit
hominis
indignitas,
manere
Deum
semper
veracem
oportet.
Nihil
ergo,
ex
parte
quidem
Dei,
sacramentorum
efficaciae
vel
decedit
vel
derogatur
quamlibet
indigna
ipsorum
profanatione,
quoad
malam
hominum
conscientiam
spectat:
sed
tantum
perit
effectus,
vel
saltem
[pag.
271]
intercidit,
quominus
ad
nos
perveniat.l)
In
VIII.
Hic
vero
non
modo
clarius,
sed
etiam
crassius
impietatem
suam
detegunt.
Commentam
de
opere
operato
et
recens
est
et
ab
indoctis
monachis
excusum,
qui
de
sacramentorum
natura
nihil
unquam
didicerant:
nam
in
sacramentis
proprie
solus
Deus
agit:
quia
nihil
illuc
homines
suum
afferunt,
sed
accedunt,
oblatam
sibi
gratiam
recepturi.
Ita
in
baptismo
Deus
nos
filii
sui
sanguine
abluit,
suoque
spiritu
nos
regenerat.
In
coena
carne
sanguineque
Christi
nos
pascit.
Quam
sibi
operis
partem
absque
sacrilegio
homines
vendicabunt,
ubi
totum
gratiae
esse
apparet?
Nam
quod
hominibus
commissa
est
administratio,
id
Dei
operationi
non
magis
derogat,
quam
manus
artifici:
quando
per
eos
agit
unus
Deus,
efficitque
omnia.
Pecudes
autem
istae,
taceo
quod
in
gratuitis
Dei
donis
reperiunt
aliquod
hominis
meritum,
sed
fingunt
nos,
nihil
agendo,
Deum
promereri,
nobisque
reddere
obnoxium:
nec
eo
contenti
monstra
verborum
evomunt,
quibus
hoc
extorqueant
Deo,
ne
solus
in
sacramentis
agere
cen-
1)
Add.
pource
qu'ilz
en
usent
ainsi
indignement.
|